Αποχρώσεις

Αποχρώσεις

Off

Η αναστάτωση της απλής αναλογικής

 

Για τις δημοτικές εκλογές θέλουμε δύο χρόνια ακόμα. Από πέρυσι, ο κόσμος της Αυτοδιοίκησης έχει αρχίσει να ζυμώνεται με την ιδέα της απλής αναλογικής, αφού εκφράστηκε νωρίς η πρόθεση της κυβέρνησης να αλλάξει τον εκλογικό νόμο για τις τοπικές εκλογές. Χτες, ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε την πρόθεση αυτή και υπερασπίστηκε την αλλαγή. Είναι φανερό ότι το νέο εκλογικό σύστημα θα προχωρήσει, εκτός κι αν έχουμε μεγάλες πολιτικές εξελίξεις.

 

Όσοι ασχολούνται με την Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν την πολυθέλουν την απλή αναλογική. Κι αυτό γιατί θα αλλάξει τον πυρήνα του συστήματος εκλογής του δημάρχου, που είναι η πλειοψηφία που έχει στο δημοτικό συμβούλιο. Δεν ξέρουμε λεπτομέρειες του νέου συστήματος- και ο διάβολος όπως είναι γνωστό, κρύβεται στις λεπτομέρειες- είναι φανερό όμως ότι ένα αναλογικό σύστημα δεν μπορεί να δίνει πλειοψηφίες αν η παράταξη δεν πιάνει το 50%… ή κάπου εκεί κοντά. Θα υπάρξουν συνεπώς δήμαρχοι χωρίς πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο κι αυτό συνιστά μεγάλη αλλαγή, αναστάτωση, ανατροπή όσων γνωρίζουμε.

 

Και κάπου εκεί είναι και το θέμα αυτής της συζήτησης. Η αρνητική πτυχή είναι η πιθανή αναστάτωση που να φτάνει σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να λειτουργήσει η δημοτική αρχή και ο δήμος. Ας μην ξεχνάνε ότι δεν υπάρχει και η κουλτούρα των συμμαχιών στον τόπο, ώστε να λειτουργήσει η συνεργασία.

 

Η θετική πτυχή είναι ακριβώς αυτή η ανατροπή ενός παγιωμένου συστήματος. Οι παρατάξεις που τα δρομολογούν όλα έτσι ώστε να έχουν μία ανέφελη θητεία, οι δήμαρχοι που δεν πολυρωτάνε το δημοτικό συμβούλιο, αυτό το σύστημα που μοιάζει ίδιο και απαράλλαχτο όλον τον 20ο αιώνα, υπάρχει μια πιθανότητα να αλλάξει προς το καλύτερο. Να ανοίξει στον διάλογο, στη συνεργασία, στην επαφή με τον πολίτη που θα έχει κι άλλους τρόπους πια να ελέγχει και να πιέζει τον δήμο.

Όλα θα κριθούν όμως από το τελικό σχέδιο για την αλλαγή του εκλογικού νόμου, οπότε μικρή αναμονή…

 

 

Το μικρό σύμπαν του τσιγάρου

Να πω την αλήθεια η όλη συζήτηση για το κάπνισμα δεν με πολυενδιαφέρει. Γιατί δεν καπνίζω. Δεν κάπνισα ποτέ, δεν το ξέρω το αντικείμενο, δεν με αγγίζει. Κι αν καμιά φορά ασχολούμαι με το μύθο του τσιγάρου είναι γιατί αφορούσε μεγάλες μορφές της λογοτεχνίας ή του σινεμά. Μέχρις εκεί…

 

Βέβαια, με ενοχλεί το τσιγάρο των άλλων. Και μπορεί να φαίνεται περίεργο σε μερικούς ακοινώνητους, αλλά ο καπνός που πέφτει πάνω σε έναν μη καπνιστή, είναι πολύ ενοχλητικός, ακόμα και στο δημόσιο χώρο, έξω. Μέσα σε μέρη που καπνίζουν, αποφεύγω να πηγαίνω και δεν καταλαβαίνω τι ελεύθερη αγορά είναι αυτή που δεν επιτρέπει σε ένα μη καπνιστή να πιει ένα ποτό ή έναν καφέ χωρίς δηλητήρια στον αέρα.

 

Αντικαπνιστής δεν είμαι, γιατί είμαι γενικά κατά του «αντι» στις ιδέες μου και τη ζωή μου. Περισσότερο θέλω να είναι «υπέρ». Το να καθόμαστε να συζητάμε στον 21ο αιώνα, ποιους κινδύνους αντιμετωπίζει ο καπνιστής είναι εντελώς περιττό. Όλοι ξέρουν πια τι γίνεται. Αλλά ο καπνιστής είναι ένας εθισμένος και έχει τη δική του αλήθεια, το δικό του σύμπαν και κλείνει τα αυτιά στην πραγματικότητα συχνά. Γι΄ αυτό και το πρωτεύον δεν είναι να του κόψεις το τσιγάρο με εντολή γιατρού, αλλά να του αλλάξεις λίγο τον μικρό του κόσμο.

 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου