Αποχρώσεις

Αποχρώσεις

Off

Είναι μάλλον κουραστική η συζήτηση πλέον περί των μειωμένων αντιδράσεων της κοινωνίας στα νέα μέτρα που φέρνει κάθε φορά η κυβέρνηση για να κλείσει μία αξιολόγηση. Κι αυτό γιατί πρόκειται για μία συζήτηση που δεν στοχεύει στο προκείμενο, στα μέτρα, αλλά σε άλλα σημεία και κυρίως στο ερώτημα γιατί δεν πέφτει η κυβέρνηση ή γιατί δεν πιέζεται όπως οι προηγούμενες. 

 

Να πούμε κατ’ αρχάς ότι κινητοποιήσεις κατά των νέων μέτρων υπάρχουν. Όμως δεν είναι τόσο μεγάλες όντως όπως αυτές των 2011- 12. Και έχει μία λογική εξήγηση αυτή η μείωση, αφού η κόπωση είναι κρίσιμος παράγοντας για τις λαϊκές αντιδράσεις. Πόσες απεργίες και διαδηλώσεις να αντέξει και ο μέσος εργαζόμενος, ειδικά αν έχει δει ότι δεν έχουν και αποτέλεσμα; Ας προσμετρήσουμε και το γεγονός της πολύς μικρής απήχησης που έχουν πια στην κοινή γνώμη οι συνδικαλιστές. Παρ’όλα αυτά όσοι υποτιμήσουν τη δύναμη των εργατικών αντιδράσεων μπορεί να βρεθούν κάποια στιγμή στο μέλλον μπροστά σε εκπλήξεις. Αυτά λέει η ιστορική εμπειρία.

 

Υπάρχει μία… διάδοση στους χώρους της αντιπολίτευσης, ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση «γιατί περνάει τα μέτρα». Δεν υποψιάζονται όμως ότι έτσι δίνουν έναν πόντο στην κυβέρνηση ειδικά στο μεσαίο χώρο που επιθυμεί μια κάποια κανονικότητα. Αν σήμερα περνάει τα μέτρα γιατί να μην το κάνει και στο μέλλον; Και σε αυτήν την εξίσωση ποιος είναι ο ρόλος της Νέας Δημοκρατίας ή του Κινήματος Αλλαγής; Και σε ποια σημεία των νέων μέτρων διαφωνεί η αντιπολίτευση ώστε να έρθει και πιο κοντά στις θέσεις των εργαζομένων;

 

Το κυριότερο πάντως είναι ότι για πολύ κόσμο έχει γίνει φανερό ότι η χώρα δεν έχει εναλλακτική επιλογή από τα μνημόνια. Έχει γίνει ευρέως αποδεκτό ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα μέτρα θα περάσουν. Και σε αυτήν την απόφανση ή αντιτίθεσαι και λες ότι εγώ θα παλέψω και αυτή τη φορά για να μην περάσουν ή εύχεσαι να τελειώσει όσο γίνεται πιο γρήγορα αυτή η πικρή εμπειρία. Οι δύο αυτές επιλογές έχουν και το ενδιαφέρον από το κατά πόσο επηρεάζουν την κεντρική πολιτική σκηνή.

 

Ο κόσμος μας συνεχίζει 

να εκμεταλλεύεται τις γυναίκες

Η παρέμβαση των γυναικών από τη Γαλλία με μία άλλη προσέγγιση για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης, ανεβάζει το θερμόμετρο της δημόσιας αντιπαράθεσης. Κι έτσι πρέπει σε ένα θέμα που στην ουσία έχει να κάνει με τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία.

 

Η παρενόχληση δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα ορισμού και μόνο των ορίων στις σχέσεις εξουσίας. Αντίθετα, αποκαλύπτει τον τρόπο που βλέπει συνολικά η κοινωνία τη γυναίκα σήμερα. Αν περιοριστεί μόνο στις εργασιακές σχέσεις χάνεται η συνολική εικόνα. Αν γενικευτεί ως όρος μπορεί να κρύψει κρίσιμες παραμέτρους των ανθρώπινων σχέσεων, ειδικά όταν λαμβάνει και νομική υπόσταση.

 

Ο κίνδυνος είναι διπλός: Από τη μία να υποτιμήσουμε τη φύση της παρενόχλησης και να αφήσουμε έρμαια στα χέρια των ανδρών εργαζόμενες γυναίκες. Από την άλλη, η προσφυγή στο Πολιτικά Ορθό μπορεί να μεγαλώσει την απόσταση των ίδιων των υποκειμένων από τον εαυτό τους, τα συναισθήματά τους και τις επιθυμίες τους.

 

Παρ’όλα αυτά, ας μην το πάμε και πολύ μακριά. Στον κόσμο μας, οι γυναίκες παραμένουν σε δεύτερη μοίρα ακόμα και σε μικρόκοσμους με πολύ χρήμα, δημοσιότητα και εξουσία. Και η εκμετάλλευση των γυναικών μέσα από πολλές μορφές, δεν έχει σταματήσει. Γι’ αυτό πρέπει να ακούμε τη φωνή τους και να τους δίνουμε την ευκαιρία να μιλήσουν. Η ισότητα των δύο φύλων δεν έχει επιτευχθεί παρά τις νίκες του 20ου αιώνα. 

 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου