Αποχρώσεις

Ας δεσμευτούν όλοι στη θέση ευθύνης τους

Off

Αυτές τις μέρες δοκιμάζεται το τεκμήριο της αθωότητας όπως και πολλές φορές στο παρελθόν. Γιατί είναι άλλο πράγμα μια δικογραφία, άλλο ένα δικαστήριο κι άλλο μια καταδίκη. Δοκιμάζεται όμως και το αίσθημα και η κοινή λογική του πολίτη όταν του λένε να μην ακούει και να μην διαβάζει τίποτα από την εργασία μιας δικαστικής έρευνας. Αναρωτιέται κι ο πολίτης σε τι να πιστέψει τελικά;

 

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά και μέσα στην κοινωνία και τον τρόπο που διαμορφώνει ένα συλλογικό είναι, έχει καλλιεργηθεί ένα είδος πουριτανισμού, ηθικού και νομικού, θα τον λέγαμε. Κάθε μικρό ή μεγάλο γεγονός του δημόσιου βίου αντιμετωπίζεται με δραματικό τρόπο και φορτίζεται με μεγάλη ένταση. Σαν να ζούμε σε μία κοινωνία αγγέλων που έχει βάλει τόσο ψηλά τον πήχη της ακεραιότητας που είναι εύλογο όταν κάποιος το ξεπερνάει ή να νομίζουμε ότι το ξεπερνάει, να δίνει και το σήμα μίας κολοσσιαίας μεταλλαγής.

 

Συνήθως η προσαρμογή στην πραγματικότητα είναι δύσκολη κι όταν όλα γίνονται πιο γήινα και πιο ρεαλιστικά, οι διαστάσεις του γεγονότος αποκαλύπτονται. Συμβαίνει όμως τότε να χάνεται και το ενδιαφέρον, προφανώς γιατί δεν μπορεί να συντηρηθεί εκεί ψηλά που μπήκε ο πήχης. 

Σε αυτήν την κατάσταση παίζει φυσικά ρόλο και η στάση των κυρίαρχων Μέσων Ενημέρωσης που φαίνεται ότι δεν δίνουν βάρος στην πληροφορία και την είδηση κι έτσι οι όποιοι αναγνώστες και θεατές έχουν απομείνει, απομακρύνονται (και κάπου εκεί πρέπει να κριθεί και το φαινόμενο της μείωσης της αναγνωσιμότητας διαχρονικά). 

 

Όσο κι αν δύσκολο κάτι τέτοιο, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μιλάνε με ειλικρίνεια όλες οι πλευρές. Και δεν μιλάμε γενικώς για ειλικρίνεια, αλλά για τη θεσμική διαφάνεια που απαιτείται και χρειάζεται σε κάθε δημόσιο θέμα. Αν όλοι κάνουν τη δουλειά τους όσο καλύτερα γίνεται και όλα μπουν πάνω στο τραπέζι όπως είναι, τότε τα συμπεράσματα θα προκύψουν αβίαστα. Ουτοπικό ακούγεται αυτό. Ίσως και λίγο ηθικολογικό. Δεν είναι όμως. Είναι η ανάγκη να δεσμευτούμε όλοι μας σε μία θέση ευθύνης ώστε να εμποδίσουμε την εποχή της παραπλάνησης να μετατραπεί σε εποχή των τεράτων. 

 

Πώς χωρά ένα έγκλημα στον παράδεισο

Στο όμορφο χωριό της Ηπείρου που το λένε «Παράδεισο» γίνεται ένα έγκλημα. Έτσι ξεκινάει το νέο βιβλίο της Τατιάνας Αβέρωφ «Έγκλημα στον Παράδεισο» που παρουσιάσαμε το βράδυ της Τετάρτης στην πόλη. Ένα έγκλημα κι ένα πτώμα είναι τα βασικά υλικά για κάθε αστυνομικό μυθιστόρημα και η Αβέρωφ καταφέρνει να γράψει ένα καλό βιβλίο, που διαβάζεται με τη μία και σε ακολουθεί κι όταν κλείσεις την τελευταία σελίδα.

 

Σε ακολουθεί γιατί έχει μία παιγνιώδη διάθεση σε όλη τη διήγηση που σε κάνει να μετεωρίζεσαι. Να σκέφτεσαι την ίντριγκα και την υπόθεση, αλλά να υποψιάζεσαι και ότι κάτι άλλο, ή πολλά άλλα συμβαίνουν στο υπόστρωμα.

Επιπλέον, με τα δύο ανατρεπτικά φινάλε, το ένα καλύτερο από το άλλο, σου μπαίνουν και μερικά ερωτήματα για τις κοινωνίες μας και τις σχέσεις που φτιάχνουμε. Στις μέρες μας, τα αστυνομικά μυθιστορήματα έχουν μια βαθιά κοινωνικά ματιά, ίσως γιατί η φόρμα τους, λύνει τις αντιστάσεις του αναγνώστη και δίνει χώρο στον συγγραφέα.

 

Σε κάθε μικρό τόπο, μικρό συχνά κι ανάμεσα σε μεγάλες πολιτείες, όλοι έχουν κρυμμένα μυστικά και ενοχές. Και η κρίση γιγαντώνει τις αρνητικές συμπεριφορές. Δεν γίνονται φυσικά και όλοι εγκληματίες, όμως οι αποσιωπήσεις, η διαβολή και η υπονόμευση του άλλου, κυοφορούν πάντα το κακό. Και το καλό, ο έρωτας, η φιλία, η προσφορά έρχονται μόνο εκεί που δένουν οι σχέσεις εμπιστοσύνης και τα καθαρά λόγια. Ας είμαστε λίγο πιο ειλικρινείς και με τους άλλους και με τον εαυτό μας κι όλα μπορεί να γίνουν καλύτερα. 

 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου