Αποχρώσεις

Αποχρώσεις

Off

Δεν έγινε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για το κάπνισμα

 

Για μία ακόμα φορά η απαγόρευση του τσιγάρου είναι στην επικαιρότητα. Αν προσέξουμε όμως, η συζήτηση δεν επικεντρώνεται στις βλάβες που επιφέρει το κάπνισμα, αλλά μόνο στην απαγόρευση σε κλειστούς χώρους. Κι αυτό γιατί υπάρχει μία προφανής αντίφαση: Πελάτες καπνιστές θέλουν να καπνίζουν όταν πίνουν καφέ ή τρώνε σε ένα κατάστημα, την ώρα που αυτό έχει απαγορευτεί. 

 

Για να μην επαναλαμβάνουμε παλιότερα επιχειρήματα, το κεντρικό ζήτημα είναι ότι η απαγόρευση έχει καθολικά στοιχεία και θωρακίζεται με νόμο ενώ αφορά την ελεύθερη επιλογή ενός πολίτη σε έναν δημόσιο, κλειστό χώρο. Πάνω σε αυτό το ζήτημα, ο νόμος, το κράτος στην ουσία επιλέγει να στηρίξει το ατομικό δικαίωμα του μη καπνιστή και να τον προστατεύσει από τον καπνό που πιθανόν υπάρχει στο χώρο. Το θέμα είναι λεπτό, έχει νομικές διαστάσεις, αλλά έχει κριθεί σε μεγάλο βαθμό διεθνώς, τουλάχιστον στον προηγμένο κόσμο, υπέρ του δικαιώματος του μη καπνιστή να προστατεύσει την υγεία του. Εξ ου και η συνηθισμένη εικόνα στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, εδώ και χρόνια, του κόσμου που καπνίζει με τα καλά του έξω από ένα μπαρ ή ένα εστιατόριο. 

 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινηθούν όλοι αναγκαστικά όπως φαίνεται και στη χώρα μας. Δίκαιο πλήρως δεν μοιάζει, γιατί υπάρχει ένα έρεισμα και στο δικαίωμα του καπνιστή στον δημόσιο χώρο. Γι’ αυτό και κάποιοι θέτουν και την πρόταση να υπάρχουν καταστήματα «μόνο για καπνιστές». 

Το πρόβλημα όμως της χώρας μας δεν είναι τόσο οι κλειστοί χώροι, αλλά η επί δεκαετίες καθυστέρηση στην ανάπτυξη μιας ουσιαστικής πολιτικής κατά του καπνίσματος που να ενημερώνει σωστά τον πολίτη και να του δίνει το δικαίωμα να επιλέγει. 

Στις μέρες μας επιπλέον, έχει προστεθεί και το επιχείρημα ότι το κόστος στην Υγεία για τη θεραπεία των παθήσεων που πηγάζουν από το κάπνισμα, είναι μεγάλο και ισομερίζεται μέσα από το δημόσιο σύστημα και στις πλάτες των μη καπνιστών.

Για μην καταλήξουμε όμως να τσακωνόμαστε ποιος θα πληρώσει αυτό το κόστος ή ποιος θα πιει το καφέ του με τσιγάρο ή όχι, καλύτερο θα ήταν ίσως να συζητήσουμε σοβαρά για το τι είναι κάπνισμα. Εκεί είναι που πάσχουμε…

 

Τι περίεργο πράγμα η ανισότητα των φύλων

Παρά την ετήσια επανάληψή της, η Ημέρα της Γυναίκας διατηρεί το ενδιαφέρον της μέσα σε αυτόν τον κατακλυσμό από τη θεσμοθέτηση εκατοντάδων «ημερών» για κάθε πιθανό θέμα. Κι αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα ένα ενδιαφέρον, όχι για τη γυναίκα γενικώς όπως διατείνονται διάφοροι υπονομευτές του εορτασμού, αλλά για την ισότητα των δύο φύλων και την ανισότητα των γυναικών. 

 

Αίναι οι ίδιες οι γυναίκες άλλωστε που ακόμα και απολίτικες να είναι, ξέρουν ότι η 8η του Μαρτίου τις αφορά σε κάποιο βαθμό. Το ξέρουν από τη δουλειά και την αμοιβή τους, από την κοινωνική τους θέση, από τις ερωτικές τους σχέσεις. Η ανισότητα είναι βίωμα, δεν είναι θεωρία ή νομική πρόβλεψη.

 

Είναι αξιοσημείωτο πάντως πώς το ανθρώπινο είδος που διατείνεται ότι έφερε την πρόοδο στον πλανήτη και έφτασε να ταξιδεύει ακόμα και σε άλλους πλανήτες, να μην έχει καταφέρει να παγιώσει την ισότητα για το μισό του πληθυσμού. Πώς δηλαδή ο πολιτισμός και η πρόοδος των ανθρώπων, έγινε στην πράξη σε βάρος των γυναικών. 

 

Το ερώτημα δεν απαντιέται με τις συνήθεις πολιτικές παραινέσεις, ούτε με τα ευχολόγια της ημέρας σήμερα. Είναι περισσότερο θέμα αυτοσυνειδησίας και οπτικής για το πώς βλέπουν οι άνδρες τη ζωή πάνω στη Γη, για να το πούμε σχηματικά. Και η αυτοσυνειδησία έλειψε και λείπει κι από πολλά άλλα ζητήματα που μας έθεσε η διαδρομή μας στην ιστορία. 

 

 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου