Αποχρώσεις

Αποχρώσεις

Off

Γιατί αποτυχαίνει ο διάλογος ακόμα και σε μικρά θέματα

Γιατί έχει γίνει αδύνατος ο διάλογος ακόμα και για τα μικρά θέματα; Γιατί δεν μπορούμε να μην συνομιλήσουμε για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, τον νέο χάρτη των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, τους κανόνες στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου; Αν αφήναμε στην άκρη τα μεγάλα θέματα όπως τα εθνικά ή τις μεγάλες ιδεολογικές προοπτικές με τις οποίες ο καθένας μας κατασκευάζει την εικόνα του κόσμου στο μέλλον, όλα τα άλλα δεν είναι συζητήσιμα; 

 

Προφανώς όχι και οι λόγοι δεν είναι τόσο εύκολα ανιχνεύσιμοι. Ας παραδεχθούμε αρχικά, ότι έτσι ήταν και παλιότερα. Γιατί πολλοί νομίζουν ότι μας προέκυψε η ασυνεννοησία από όταν εκλέχτηκε στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και επανήλθε ο.., εμφύλιος. Κάτι τέτοιες ανοησίες που τις λένε δυστυχώς και κατά τεκμήριο σοβαροί άνθρωποι, αποκρύπτουν τη ζώσα πραγματικότητα που λέει ότι διαχρονικά, ο δημόσιος διάλογος στη χώρα μας έπασχε. Αντίθετα ο διχασμός είχε πάντα περισσότερους οπαδούς. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια άλλωστε όλοι σχολιάζαμε με κάποια απόγνωση το πρόσφατο παρελθόν των μπλε και πράσινων καφενείων. Μην κάνουμε τώρα ότι πέφτουμε από τα σύννεφα.

 

Αυτό όμως δεν είναι απάντηση. Απάντηση είναι ότι δεν προχώρησε ο εκσυγχρονισμός του κράτους, τόσο ώστε να μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά ανεξάρτητα του ποιου κόμματος είναι κάθε φορά η εξουσία. Στις χώρες της Δύσης αυτό έγινε σε μεγάλο βαθμό. Εδώ ακόμα και το να πάρεις ένα προνοιακό επίδομα αν ήσουν ανήμπορος, χρειαζόταν μέσον. 

 

Η δεύτερη απάντηση είναι ότι δεν μπόρεσε ιστορικά να αναπτυχθεί η κοινωνία μας στη βάση της αποκέντρωσης και της αυτενέργειας. Το ελληνικό κράτος ήταν και έγινε βαθμιαία, πολύ συγκεντρωτικό και επέβαλε τον έλεγχο σε κάθε φάση της κοινωνικής ζωής. Είναι το πρόβλημα της κλειστής κοινωνίας σε αντίθεση με την ανοιχτή κοινωνία που αυτορυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό. Και η κλειστή κοινωνία λειτουργούσε έστω με μεγάλες αντιθέσεις και εξαιρέσεις (πχ οι αριστεροί χωρίς κοινωνικά φρονήματα εκτός Δημοσίου) όσο υπήρχε κάτι να αναδιανέμεται (χρήμα, διορισμοί, τοπικές εξουσίες κλπ). Μόλις τέλειωσαν αυτά με την κρίση, αποκαλύφτηκε και πόσο παθογενές ήταν το σύστημα.

 

Δεν μιλάμε και δεν λύνουμε συνεπώς μεταξύ μας τα προβλήματά μας γιατί δεν το έχουμε μάθει, γιατί έχουμε κάποιο συμφέρον να μην το κάνουμε και γιατί περιμένουμε από άλλους, κυρίως το κράτος, να μας τα λύσει. Εξ ου τελικά και η αποτυχία μας ως κοινωνία σήμερα. Και την αποτυχία την καλύπτουν πάντα φωνές και εντάσεις, θόρυβος.  

 

 

Κι όμως οι χάρτες λένε την αλήθεια

Δεν μπορείς να βρεις εύκολα καλούς χάρτες στην αγορά και σε προσιτή τιμή. Οι χάρτες μοιάζει να είναι προορισμένοι μόνο για τα μαθητικά γραφεία κι όταν φύγεις από το σχολείο σου είναι άχρηστοι. Δεν είναι έτσι όμως.

 

Ας υπολογίσουμε πόσες φορές ακούσαμε αυτές τις μέρες τη λέξη Αφρίν. Πού είναι αυτός ο πολύπαθος τόπος; Θα πεις ότι δεν σε νοιάζει. Νοιάζεσαι όμως όταν βλέπεις τους πρόσφυγες στα σύνορα και καταφεύγεις σε θεωρίες συνομωσίας για το πώς και γιατί έρχονται στην Ελλάδα. 

 

Κι όμως αν διαβάσεις ένα χάρτη καταλαβαίνεις και πού είναι η Συρία και γιατί έχει τέτοιον ρόλο στη γεωπολιτική σκακιέρα η Τουρκία και ποιο είναι το ιστορικό πρόβλημα αλλά και πλεονέκτημα της Ελλάδας. Ο τόπος έχει σημασία. Αλλά ποιος διαβάζει χάρτες; Αυτά είναι για τα παιδιά.

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου