Αποχρώσεις

Με στόχο να μην στέλνουμε καθόλου σκουπίδια στους κάδους

Off

Ήρθε ο καιρός που πρέπει να συζητήσουμε το κόστος διαχείρισης των σκουπιδιών μας. Τους επόμενους μήνες θα μπει σε λειτουργία η Μονάδα Επεξεργασίας και το κόστος αυτό θα γίνει… σαφές, από την πύλη εισόδου κιόλας. Κάθε δήμος θα είναι υποχρεωμένος να καταβάλει ένα ποσό ώστε να διαχειρίζεται η μονάδα τα σκουπίδια για τα οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος. Και το κόστος θα το πληρώσουν προφανώς οι δημότες.

 

Όλα αυτά έχουν συζητηθεί και παλιότερα, όταν έπρεπε να ληφθούν οι αποφάσεις για τα απαραίτητα έργα, οι συζητήσεις όμως στα θεσμικά όργανα και οι μελέτες σπάνια προκαλούν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Όλα πάντως ήταν αναρτημένα στο διαδίκτυο και κάθε πολίτης είχε τη δυνατότητα να καταλάβει τι περιλαμβάνει ο σχεδιασμός. Ο τοπικός Τύπος, δε, σε μεγάλο βαθμό ενημέρωνε με εγκυρότητα για τις εξελίξεις από τον καιρό του ΧΥΤΑ κιόλας, άλλο που πολλοί παραβλέπουν τη σημασία των τοπικών μέσων ενημέρωσης. 

 

Ποιο ήταν όμως το κλειδί των ενεργειών που έγιναν ως σήμερα μέσα σε κλίμα γενικευμένων συναινέσεων; Η κρισιμότητα των στιγμών. Αν δεν προχωρούσε αυτός ο σχεδιασμός, υπήρχε ο κίνδυνος να μην μπορούμε καν να μαζέψουμε τα σκουπίδια από τους δρόμους. Γιατί αυτό είναι και το μυστικό: Αρχικά πρέπει να μπορείς να μαζεύεις τα σκουπίδια και να τα επαναποθέτεις σε αδειοδοτημένους χώρους. Στη συνέχεια πρέπει να φτάσεις τους στόχους της οικολογικής διαχείρισής τους σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές συμφωνίες της χώρας. Τόσο απλά, τόσο δύσκολα.

 

Θα μπορούσε να υπάρξει άλλος σχεδιασμός; Ναι, υπάρχουν κι άλλοι τρόπο διαχείρισης κυρίως σε μικρή κλίμακα. Προχώρησαν τέτοια σχέδια; Όχι. Αυτό είναι και το βασικό που πρέπει να ξέρουμε για όσα έγιναν τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου. Το κρίσιμο όμως είναι να μπορέσουμε να δούμε τι θα κάνουμε τα επόμενα 20 και 30 χρόνια. Εκεί θα κριθεί και το αν όντως θέλουμε και μπορούμε να έχουμε μία άλλη προσέγγιση. Και μακάρι οι Ηπειρώτες να καταφέρουν να μην στέλνουν τίποτα σχεδόν στους κάδους. 

 

 

Πού χάθηκε εκείνη η ψυχή

Μία δημοφιλής στήλη σε ιστοσελίδες πλατιάς απήχησης είναι το «δείτε πώς είναι σήμερα…», ο τάδε επώνυμος. Πιάνει όταν ξέρεις ποιος είναι αυτός ο «επώνυμος» και έχεις καιρό να μάθεις νέα του. Πιάνει όμως ακόμα περισσότερο γιατί περιμένεις ότι η σημερινή του εικόνα θα είναι χειρότερη από την παλιά, ότι θα έχει κακοπέσει, ότι θα είναι άσχημος και χοντρός, ότι δεν θα έχει την παλιά αίγλη. Οι μισοί χρήστες του διαδικτύου είναι μνησίκακοι και κουτσομπόληδες και χαίρονται με την πτώση του άλλου.

 

Παρ’ όλα αυτά, μια μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλοί που μεσουρανούσαν κάποτε και σήμερα τους έχουν ξεχάσει όλοι. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί που κάποτε φαίνονταν να είναι πανίσχυροι και να ευημερούν, σήμερα έχουν χαθεί από το προσκήνιο. Οι λιγότεροι από αυτούς αποσύρθηκαν οικιοθελώς όταν είδαν ότι θέλουν κάτι άλλο στη ζωή τους ή ότι δεν τους έπαιρνε πια η εποχή. Οι περισσότεροι προσπάθησαν να διατηρηθούν στον αφρό, αλλά τους παρέσυρε το κύμα της λησμονιάς.

 

Όταν παίζεις με την επιφάνεια και τα εύκολα αισθήματα της κοινής γνώμης θα πρέπει να περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα σε αντικαταστήσουν, θα σε βγάλουν από την πρώτη γραμμή. Αλλά αυτό δεν είναι σημαντικό όσο κι αν ένα συνάφι (πολιτικό, δημοσιογραφικό, καλλιτεχνικό) δεν θέλει ποτέ να αποδεχτεί την αποτυχία και τη ματαίωση. Σημαντικό για όλους μας είναι να αποδεχτούμε τη φθορά του χρόνου και τη ματαιότητα του κόσμου τούτου. Όσο κι αν ακούγεται πολύ μπανάλ, ο χρόνος φεύγει πολύ πιο γρήγορα από όσο προλαβαίνουμε να σκεφτούμε την ταχύτητά τους. Για όσους σκέφτονται έστω…

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Είσοδος

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου