Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022 02:21
Τελευταία Ενημέρωση: 23 Μαΐου 2018
Αποχρώσεις

Καμιά βίαιη επίθεση δεν νομιμοποιείται από καμιά ιδέα

Off

Στην περίπτωση του Γιάννη Μπουτάρη, υπήρξε μαζική επίθεση, ξύλο, απειλή τουλάχιστον, για τη σωματική του υγεία. Δεν πέταξε απλώς κάποιος μία βρισιά, ούτε… μοιράστηκαν προκηρύξεις εναντίον του. Έχει σημασία να αναδείξουμε το βάρος του γεγονότος. Τέτοιες επιθέσεις έγιναν κι άλλες στο πρόσφατο παρελθόν, στις μέρες μας, εναντίον πολιτικών. Η καταδίκη τους, δεν είναι απλώς μια κίνηση ευπρέπειας ή δήλωση πίστης στην ευγένεια και τη δημοκρατία. Αντίθετα, δείχνει το δρόμο μέσα στον οποίο θέλουμε να κινείται η δημόσια ζωή μας.

 

Το δύσκολο συνεπώς δεν είναι να καταδικάσουμε τη βία, αλλά να υπερασπιστούμε το δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας της κοινωνίας μας. Κι εστιάζουμε στον δημόσιο διάλογο, επειδή εκεί διαμορφώνονται οι κοινές θέσεις σε μεγάλο βαθμό, εκεί εκφράζεται καλύτερα η κοινωνία μας. Η επίθεση προς έναν άνθρωπο διαφοροποιείται από τη λεκτική αντιπαράθεση ή από συμβολικές ενέργειες όπως η ανύψωση ενός πανό, σε κάτι που είναι μείζον: Απειλεί την ίδια την ύπαρξη του άλλου, την ακεραιότητά του.

 

Δεν μπορεί να γίνει κανένας διάλογος αν δεν αποδέχεσαι τον άλλο, ως όλον. Άλλωστε αυτός είναι και ο στόχος μίας βίαιης επίθεσης, να υποβιβάσει το σώμα του άλλου, να τον κάνει να γονατίσει κυριολεκτικά για να δείξει και συμβολικά τη θέση που τον θέλει. Ο ξυλοδαρμός ως πράξη κατά των ιδεών του άλλου στο δημόσιο διάλογο, δεν έχει καμία σχέση με αγανάκτηση, εν βρασμώ ψυχής, θολούρα και έκφραση όποιας άλλης στιγμιαίας έντασης. Αυτά ισχύουν στις διαπροσωπικές σχέσεις και τα έχει προβλέψει ο νομοθέτης ώστε να κρίνει ο δικαστής τι έγινε ακριβώς. Στον δημόσιο διάλογο όμως, όπως είναι μια συγκέντρωση ή μια εκδήλωση το να χτυπήσεις τον άλλο έχει τον χαρακτήρα πολιτικής ενέργειας. Κι αυτό το κάνει σοβαρό κοινωνικό ζήτημα. Γι’ αυτό και καταδικάζει κάθε λογικός άνθρωπος κάθε τέτοια επίθεση προς έναν πολιτικό. 

 

Γιατί είναι δύσκολο να το κατανοήσουν αυτό όλοι, σε περιπτώσεις σαν αυτές που βιώνουμε ως ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια της κρίσης; Για τους ίδιους λόγους που δεν το κατανοούσαν πολλοί και πριν από την κρίση: Γιατί δεν θέλουν τον διάλογο, γιατί δεν αποδέχονται τη διαφωνία και τη διαφορετική θέση, γιατί θέλουν να εκμηδενίσουν ό,τι και όποιον διαφωνούν. Το ξύλο, δεν βγήκε από κανέναν «παράδεισο» και δεν το νομιμοποιεί καμιά «ιδέα». 

 

Το αψεγάδιαστο σώμα πριν και μετά

Τι μόδα είναι πάλι αυτή με τις γυναίκες που προβάλλουν τις επιτυχίες τους στο να παραμένουν αδυνατισμένες και γυμνασμένες καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και αμέσως μετά; Γιατί ενδιαφέρει την κοινή γνώμη πόσο αδύνατη είναι η τάδε εγκυμονούσα ηθοποιός;

 

Το να μην πάρει πολλά κιλά η έγκυος είναι θέμα υγείας και ενημερώνεται από τον γιατρό της. Θέμα υγείας είναι άλλωστε γενικά το υπερβολικό βάρος γι’ αυτό και υπάρχουν καμπάνιες ενημέρωσης και επιστημονικές παρεμβάσεις. Είναι ένα θέμα που άπτεται δηλαδή της επιστήμης.

 

Οι εικόνες όμως «πριν και μετά» μιας επώνυμης γυναίκας, ανήκουν στην ίδια κατηγορία; Είναι ένα κάποιο πρότυπο για παράδειγμα όλων των άλλων «ανώνυμων» γυναικών του κόσμου; Δεν φαίνεται πάντως έτσι σε όλες αυτές τις στήλες της διαδικτυακής ψυχαγωγίας που γεμίζουν με τέτοιες «ειδήσεις». 

 

Ένα αυτάρεσκο εαυτό βγάζουν αυτές οι φωτογραφίες, έναν διαρκή ναρκισσισμό τύπου «δέστε πώς τα καταφέρνω», με την εγκυμοσύνη να μοιάζει με ένα τεστ για τις ικανότητες της γυναίκας να παραμένει στην κορυφή της επιτυχίας, του «ιδανικού» σωματότυπου και της αιώνιας αψεγάδιαστης «ομορφιάς». Συνήθως ακολουθούν κι άλλες φωτογραφίες για το πόσο υπέροχο παιδί γέννησε η υπέροχη ηθοποιός και πόσο τέλεια ζωή κάνει.

Μπορεί όμως αυτή η «επιτυχία» να λειτουργεί όντως ως πρότυπο ζωής; Ερωτήματα που μάλλον κανείς δεν έχει όρεξη να συζητήσει σε ένα σύμπαν που οι ψευδαισθήσεις έχουν πάρει την εικόνα της κανονικότητας. 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου