Αποχρώσεις

Το στοίχημα της προστασίας του περιβάλλοντος το χάσαμε

Off

Παρά τη ρητορική, τα ευχολόγια, τις ανακοινώσεις και τις εξαγγελίες πολλά χρόνια τώρα, το στοίχημα της προστασίας του περιβάλλοντος το χάσαμε στην Ήπειρο. Μπορεί κανείς να το αναγνωρίσει στην κατάσταση της λίμνης, στην άναρχη δόμηση των πόλεων, αλλά πολλών τουριστικών περιοχών. Υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να εντοπίσουμε το αρνητικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

 

Μας σώζει ένα δίπολο μεγάλων έργων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Η Μονάδα Διαχείρισης των αστικών αποβλήτων από μόνη της μπορεί να αλλάξει τελείως την εικόνα για τα σκουπίδια στην Ήπειρο, με μελαγχολική την αδυναμία των περισσότερων δήμων να πρωτοστατήσουν σε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό παρεμβάσεων.

Το δεύτερο έργο είναι η ανάπτυξη των μεγάλων βιολογικών καθαρισμών και αποχετευτικών δικτύων στα παράλια της Ηπείρου που βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο. Αν συνδυαστούν με το μεγάλο έργο της ΔΕΥΑΙ στις υπόλοιπες περιοχές του λεκανοπεδίου που αναμένεται να μπει σε τροχιά υλοποίησης και τους μικρότερους βιολογικούς σε διάφορες κωμοπόλεις που μπαίνουν μπροστά, τότε έχουμε να κάνουμε με μια ριζική αλλαγή τα επόμενα χρόνια. Και στις δύο περιπτώσεις δεν μπορεί να μην παρατηρηθεί ο ρόλος που έπαιξε η Περιφέρεια, αλλά και το κράτος που εξασφάλισε χρηματοδοτήσεις και ενέκρινε τους σχεδιασμούς. Κάτι που δείχνει ότι τελικά οι μεγάλες παρεμβάσεις έγιναν από πάνω προς τα κάτω, με τις τοπικές κοινωνίες να παραμένουν από αδιάφορες αρχικά ως και ενάντιες σε πολλά σχέδια. 

 

Γιατί δεν καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα με το περιβάλλον που έχουμε; Γιατί ακόμα η Ήπειρος είναι προστατευμένη από μεγάλες βιομηχανικές παρεμβάσεις και πιέσεις από την ανάπτυξη των πόλεων. Οπότε ακόμα η εικόνα είναι καλή. Αυτό άλλωστε είναι κι ένα από τα πλεονεκτήματά της. Όμως, αν δεν υπάρχει προετοιμασία και διαφοροποιημένος σχεδιασμός, το πρόβλημα μπορεί να έρθει πιο μπροστά μας και πιο σοβαρό, με μεγαλύτερες συνέπειες, μέσα στα επόμενα χρόνια. Η ανάπτυξη του τουρισμού μπορεί να αυξήσει τις πιέσεις ενώ και η σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας μπορεί να θέσει νέα διλήμματα για το είδος επιχειρηματικότητας που θέλουμε ή θέλουν άλλοι να αναπτυχθεί στην περιοχή. Κι όταν είσαι απροετοίμαστος συνήθως κάνεις και μεγαλύτερα λάθη. 

 

Ιστορίες που δεν μας αφορούν

Κάθεται ο μαθητής, σε μικρή ή μεγάλη τάξη και διαβάζει με τις ώρες και καταφέρνει και ανταποκρίνεται. Αλλά μόλις τον ξεκουνήσεις λίγο από τη σχολική ρουτίνα τότε μοιάζει χαμένος, σαν μην έμαθε τίποτα. Στην Ιστορία τα παιδιά μαθαίνουν πια πολύ μεγάλο όγκο ύλης, περισσότερα από όσα ξέρουν οι γονείς τους. Αλλά δεν ξέρουν πόσο τους αφορά αυτή η γνώση.

 

Γίνονται αυτές οι μεγαλειώδεις εκδηλώσεις για το τέλος του Α΄’ Παγκοσμίου Πολέμου και οι περισσότεροι μαθητές στα σχολεία το πολύ να νομίζουν ότι είναι ο πόλεμος των χαρακωμάτων σε μία Ευρώπη που δεν τους αφορά. Αν όμως ο μαθητής της Μακεδονίας πήγαινε με το σχολείο του ή τους γονείς του μια εκδρομή θα ανακάλυπτε ότι κι εκείνος ο πόλεμος αφορούσε πολύ τον τόπο του, για να μην το επεκτείνουμε και φτάσουμε ως τις εξελίξεις με το μικρασιατικό. 

 

Εδώ όμως δεν θέλω τόσο να επισημάνω το πρόβλημα της αυτοαναφορικότητας των Ελλήνων, που νομίζουν ότι όσα τους συνέβησαν είναι μοναδικά και δεν έχουν σχέση με τις άλλες εξελίξεις στην Ευρώπη. Πιο πολύ με απασχολεί αυτή η έλλειψη περιέργειας, η κίνηση που χρειάζεται να έχει ο μέσος άνθρωπος να αναρωτιέται έστω για το πού αναφέρεται το όνομα της οδού που βρίσκεται το σπίτι του, η ιστορία πίσω από το άγαλμα της πλατείας ή τι σημαίνουν οι γιορτές και επέτειοι στις οποίες τόσο πομπωδών αναφερόμαστε όλοι μας κάθε χρόνο. Γιατί σε μία εποχή που μπορούμε να βρούμε τόση πληροφόρηση και γνώση, έχουμε και τόσο λίγη περιέργεια για τον κόσμο μας

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου