Αποχρώσεις

Συναίνεση είναι να αποδέχεσαι και τις διαφωνίες

Off

Για την κοινή γνώμη αυτή τη στιγμή, η συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση είναι κατά βάση παντελώς άγνωστη. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν ότι έχει τεθεί θέμα, ενώ είναι πολύ μακριά από τους προβληματισμούς που έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τεθεί στη δημόσια σφαίρα. Για πολλούς που κάτι έχουν καταλάβει ίσως ή έχουν κάποιες γνώσεις, το απογοητευτικό είναι ότι δεν υπάρχουν συμφωνίες, στα στοιχειώδη έστω. Και η όποια συζήτηση ξεκίνησε χτες από τη Βουλή είναι φανερό ότι θα γίνει μέσα σε μία αποπροσανατολιστική πόλωση.   

 

Δεν λέει κάποιος ότι μία τόσο σημαντική υπόθεση όπως το Σύνταγμα, δεν είναι ένα πολιτικό ζήτημα στο οποίο καταγράφονται προφανώς διάφορες προσεγγίσεις και απόψεις. Θέματα όπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια για παράδειγμα, δεν είναι τεχνικής φύσεως, ούτε έχουν κάποιο αυτονόητο τρόπο επίλυσης όπως διαδίδουν εντέχνως κάποιες πλευρές. Είναι θέματα αμιγώς πολιτικά και πρέπει να καταγραφούν οι διαφορετικές απόψεις. 

Στην περίπτωση όμως της ευθύνης υπουργών ή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, έχει γίνει φανερό εδώ και πολύ καιρό ότι υπάρχει πεδίο συναινέσεων.

 

Το γιατί δεν προχωράμε με συναινέσεις είναι ένα ευρύτερο θέμα που έχουμε κι άλλες φορές επισημάνει. Βαριές είναι οι πολιτικές ευθύνες συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Καμία πλευρά δεν κάνει το πρώτο βήμα για συνεννόηση σε κανένα θέμα. Κι αυτό τελικά στέλνει ένα μήνυμα όχι διχαστικό, όπως λέγεται, αλλά παραίτησης από την πολιτική. Αν δεν υπάρχει κανένας τρόπος να βρεθούν κοινοί τόποι, τότε πώς να λειτουργήσει η δημοκρατία που προϋποθέτει ακριβώς συμφωνίες και συνθέσεις;

 

Κάποιοι υποτιμούν την έννοια της συναίνεσης και την απωθούν ως μία «χλιαρή» και αδύναμη κατάσταση, Κάνουν λάθος. Συναίνεση σημαίνει και να μπορείς να καταγράφεις τις διαφορές και τις διαφωνίες όλων, να οριοθετείς το πεδίο. Υποτιμούμε υπερβολικά τη δύναμη της δημοκρατίας να υπερβαίνει τις διαφωνίες και περιθωριοποιούμε κοινωνικές πλειοψηφίες που μπορούν να λειτουργήσουν συνθετικά ακόμα κι εν μέσω διαχωριστικών γραμμών. Και χάνουμε την ευκαιρία για υπερβάσεις που διαφαίνεται ότι μετά από μία μεγάλη περίοδο κρίσης, μπορούν να φέρουν οφέλη. 

 

Η πόλη δεν μας χρειάζεται πάντα

Η πόλη δεν μας χρειάζεται. Λειτουργεί και χωρίς εμάς. Και δεν χρειάζεται πάντα όλος αυτός ο θόρυβος για αναπλάσεις και αναδιατάξεις που θα την κάνουν καλύτερη. Καμιά φορά πρέπει να αυτοσυγκρατούμαστε, να μην θέλουμε να βάζουμε συνέχεια το στίγμα μας παντού.

 

Ξεχνάμε ότι πόλεις σαν τη δική μας που έρχονται από πολύ μακριά, προχώρησαν μέσα από διαδρομές σιωπής και αποσιωπήσεων, ταπεινότητα ανθρώπων και πολλή εργασία των αφανών. Δεν κάνουν μόνο τα «μεγάλα έργα» την πόλη κι ας λένε το αντίθετο κατά τις προεκλογικές περιόδους οι υποψήφιοι άρχοντες μας.

 

Όχι ότι δεν χρειάζονται τα μεγάλα έργα, χρειάζεται όμως και η ελάχιστη χειρονομία, η μικρή κίνηση του καθημερινού ανθρώπου που κάνει τη δουλειά του ή βγαίνει μια βόλτα. Εκεί στις μικρές ψηφίδες χτίζεται κι ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης. Ας μη το παραμελούμε.

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου