Αποχρώσεις

Αλλάζει το πολιτικό σκηνικό ενόψει νέας σταθεροποίησης

Off

Ανεξάρτητα του πώς προσεγγίζει κάποιος τις εξελίξεις με την κυβέρνηση, δεν παύει να είναι το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός μετά το καλοκαίρι του 2015. Και είναι ένα πρωτόγνωρο γεγονός, το οποίο όμως πρέπει να ιδωθεί ως συνέχεια όσων συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή- κι έχουν συμβεί επίσης πρωτόγνωρα ως τότε πράγματα. 

 

Είναι πρωτόγνωρο, γιατί δεν έχει ξανασυμβεί να απειλείται με πτώση η κυβέρνηση λόγω αποχώρησης του συμμαχικού κόμματος. Το πιο κοντινό είναι οι κραδασμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1990- 93, μετά τη διαφωνία του Αντ. Σαμαρά για το «μακεδονικό». Είναι αξιοσημείωτο δε, ότι το ίδιο θέμα πάλι, είναι στο κέντρο των εξελίξεων, έστω κι αν όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν είναι το μόνο που προκαλεί τις εντάσεις. 

 

Αν δούμε όμως τις εξελίξεις με ένα άλλο βλέμμα, ας το πούμε πιο ευρωπαϊκό, είναι σημαντικές, αλλά όχι και απίστευτες. Σε πολλά κράτη υπάρχουν κατά καιρούς κυβερνήσεις μειοψηφίας, ενώ συχνά είναι και τα επεισόδια μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων. Μάλλον ρουτίνα τα λες πια αυτά τα επεισόδια. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, διαφοροποιείται όμως αφενός γιατί κράτησε τέσσερα χρόνια αυτή η ετερόκλητη συμμαχία ενός αριστερού και ενός δεξιού κόμματος και αφετέρου γιατί έχει- για κάποιους, όχι για όλους- και το άρωμα ενός εθνικού θέματος, ενός ταμπού δηλαδή, αφού έτσι τα αντιμετωπίζουμε τα ζητήματα αυτά στη χώρα μας. 

 

Παρά τη δραματοποίηση όμως των γεγονότων, αυτό που κυρίως συμβαίνει είναι η προσπάθεια του πρωθυπουργού να βρει μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να συνεχίσει το έργο του μέχρι το τέλος της θητείας του. Περί αυτού πρόκειται. Και πρέπει να αποδεχθούμε, ότι μετά το 2012 όταν και κατέρρευσε το πολιτικό σύστημα που γνωρίζαμε ως τότε, όλα άλλαξαν. Κι άλλαξαν οριστικά. Και μάλλον θα μάθουμε από τώρα να συνηθίζουμε σε τέτοιες αλλαγές, μέχρις τουλάχιστον να υπάρξει μία νέα σταθεροποίηση του σκηνικού. Η αναδιάταξη πάντως που θα οδηγήσει σε αυτή τη σταθεροποίηση, έχει ξεκινήσει. 

 

Ζώντας μαζί με τα ζώα

Έκκληση να προσέχουμε τα αδέσποτα κάνουν οι φιλόζωοι τώρα με τα χιόνια και το κρύο. Λίγο φαγητό σε μία γωνία αρκεί για να ξεπεράσουν την αδυναμία να βρουν μόνα τους τροφή. Πολλοί αντιδρούν σε τέτοιες προτάσεις, γιατί πιστεύουν ότι αναπαράγεται ο φαύλος κύκλος με τα αδέσποτα. Δεν είναι όμως έτσι…

 

Αντίθετα, χρειάζεται ακόμα περισσότερη παρέμβαση εκεί που ζουν τα αδέσποτα, αν θέλουμε να δούμε κάποτε λύση. Χρειάζεται κάθε γειτονιά να ξέρει και να φροντίζει τα ζώα της και με τη βοήθεια του δήμου και του κράτους να προχωρά και στη διαχείριση με στειρώσεις, θεραπείες κλπ. Μόνο έτσι, με τη στενή σχέση ανθρώπων και ζώων θα σταματήσει αυτή η ντροπή να επιτρέπεται να αφήνει ο καθένας όπου θέλει ένα ζώο, όπως και το να ζουν σε άθλιες συνθήκες τα ζώα.

 

Μόνο που η συμμετοχή δεν είναι στην ατζέντα, Οι πολίτες δεν τη θέλουν, οι τοπικές αρχές τη φοβούνται. Όλοι προτείνουν λογικές ανάθεσης: Να φτιαχτούν κι άλλα καταφύγια, να προσληφθεί προσωπικό, να κάνουν άλλοι τη δουλειά γενικώς. Καλά είναι φυσικά κι αυτά, όμως το πρόβλημα δεν λύνεται ριζικά. Γιατί όλα τα προβλήματα των πόλεων έχουν να κάνουν με το πώς βλέπουν οι κάτοικοί τους  την πόλη τους. Αν δεν τη βλέπουν, προφανώς δεν θα βρουν και λύσεις. 

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου