Αποχρώσεις

Λίστες αιτημάτων χωρίς προϋποθέσεις

Off

Δύο φαινόμενα που καταγράφονται όσο προχωρά ο προεκλογικός αγώνας για τις τοπικές εκλογές, ο οποίος να σημειώσουμε ότι βρίσκεται ακόμα στην αρχή του, οπότε και θα δούμε κι άλλα πολλά ακόμα όπως και πολλές μεταβολές. 

Το πρώτο είναι ότι καταγράφεται ήδη ένας πολύς μακρύς κατάλογος από αιτήματα, προβλήματα και προτάσεις. Όλο και μεγαλώνουν οι λίστες που δημοσιοποιούν με κάθε τρόπο οι παρατάξεις. Με δεδομένο ότι ακόμα δεν έχουν βρει και κάποιον πιο αποτελεσματικό τρόπος δημοσιοποίησης και επικοινωνίας, πέραν των μικρών ή μεγαλύτερων ανακοινώσεων, το αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση ήδη ενός εκτενούς υλικού που ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε όλοι μας χρόνο να μελετήσουμε.

 

Γενικά το να διατυπώνεις προτάσεις και αιτήματα, είναι θετικό., Ως ένα βαθμό συνιστά και ένας είδος προγραμματικού λόγου, την έλλειψη του οποίου είχαμε επισημάνει στην πρόωρη έναρξη της προεκλογικής περιόδου τον Οκτώβριο, Νοέμβριο. Παρ’ όλα αυτά, δεν αποτελούν ένα κανονικό πρόγραμμα ακόμα, αφού ούτε κοστολόγηση των προτάσεων υπάρχει, ούτε πρόβλεψη για χρηματοδοτικές δεσμεύσεις, ούτε το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ιεραρχηθεί η κάθε πρόταση για υλοποίηση. 

Προς το παρόν μάλλον για συσσώρευση παλιών και νέων ιδεών μπορούμε να μιλάμε.

 

Το δεύτερο που συναντάμε είναι ότι η κάθε πλευρά νομίζει ότι κατέχει όλη την αλήθεια. Προφανώς και κανένας υποψήφιος δεν θα αναγνωρίσει εύκολα ότι μπορεί να έχει δίκιο και ο απέναντι, όμως δεν γίνεται τόσες παρατάξεις  να λειτουργούν σαν να διαθέτουν το αλάθητο και σαν είναι έτοιμοι να διοικήσουν και μάλιστα με πλειοψηφική άνεση. 

Βέβαια, τέτοιος είναι ο διάλογος γενικά στην πόλη μας- ο καθένας ταμπουρώνεται στη θέση του και την εξουσία που διαθέτει και βλέπει κάθε κριτική και αντιπρόταση ως «επίθεση» στην οποία πρέπει να σηκώσει το δικό του ανάχωμα.

 

Η πόλη που αλλάζει συνέχεια από τον κόσμο

Το απόγευμα της Κυριακής κινήθηκα σαν μην γνωρίζω πόσο έχει αλλάξει η πόλη. Έδωσα ραντεβού στην πλατεία Μαβίλη για περπάτημα, πιστεύοντας ότι είμαστε ακόμα σε κάποια σκοτεινή χειμωνιάτικη μέρα. Με έκπληξη είδα ότι χιλιάδες ακόμα κάτοικοι της πόλης είχαν την ίδια ιδέα με μένα και είχαν κατέβει στη λίμνη να χαρούν τον ήλιο. Κι αυτό είναι καλό βέβαια, δεν το συζητάμε, γιατί πρέπει να χαιρόμαστε την πόλη μας.

 

Ήταν όμως και οι επισκέπτες που ξεχνάμε ότι γίνονται όλο και περισσότεροι. Πού σημαίνει πολλά λεωφορεία και ακόμα περισσότερα αυτοκίνητα που θέλουν να παρκάρουν ή να κάνουν βόλτα και κόσμος που θέλει να βγάλει φωτογραφίες ή να πιει έναν καφέ. Κόσμος παντού.

 

Αυτή η αίσθηση της πόλης που γίνεται πια ένας ανοιχτός προορισμός, το έχουμε ξαναπεί, είναι καινούργια και δεν γίνεται να την κάνουμε εύκολα αποδεκτή ακόμα. Μας κεντρίζει και λίγο το ότι δεν μας αφήνουν διαθέσιμη την πόλη μας. Και ίσως είναι πια καιρός να δούμε και πιο οργανωμένα τις μεταβολές μιας πόλης που πολλοί θέλουν να τη γνωρίσουν και να την περπατήσουν. 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου