Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2021 08:22
Τελευταία Ενημέρωση: 06 Μαρτίου 2019
Αποχρώσεις

Το δημογραφικό είναι ένα πρόβλημα κοινωνικής πολιτικής

Off

Για το δημογραφικό πρόβλημα συζητάμε από τη δεκαετία του ’90 όταν φάνηκαν και οι ενδείξεις για μείωση των γεννήσεων. Εντάθηκε τα τελευταία χρόνια όταν αντιστράφηκαν οι δείκτες γεννήσεων- θανάτων. Από αυτή τη σκοπιά, το θέμα δεν είναι καινούργιο, κι όλα λίγο πολύ έχουν ειπωθεί. Και διεθνώς άλλωστε, ειδικά στη Δύση που αντιμετωπίζει αντίστοιχο πρόβλημα, οι λύσεις που έχουν προταθεί είναι πάνω κάτω αποσαφηνισμένες και δεδομένες.

 

Η δραματικοποίηση του προβλήματος δεν προσφέρει και πολλά, όπως δεν προσφέρει και η ηθικολογία ή ο συντηρητισμός που ζητά από τις γυναίκες να επιστρέψουν στο σπίτι. Ούτε επίσης, η μετατροπή του σε «εθνικό» πρόβλημα, τύπου, οι γείτονές μας γεννάνε περισσότερα παιδιά κι εμείς όχι (τι θα συμβεί δηλαδή; θα μας καταλάβουν διά του υπερπληθυσμού;).

Είναι όμως ένα εθνικό πρόβλημα όπως είναι κάθε κοινωνικό ζήτημα, εφόσον το τοποθετήσουμε μέσα στο πλαίσιο που του αρμόζει. 

 

Το δημογραφικό πρόβλημα για τις προηγμένες χώρες είναι ένα ζήτημα ανισοτήτων και επηρεάζει πολλαπλώς την κοινωνία. Το πιο δύσκολο ζήτημα σήμερα είναι η σχέση εργαζομένων- συνταξιούχων, αφού η μείωση των νέων εργαζομένων, μειώνει και το απόθεμα των Ταμείων. Πώς θα καλυφθούν οι συντάξεις ανθρώπων που έχουν εργαστεί επί 30 και 40 χρόνια όταν λιγότεροι δουλεύουν; Μαζί με την αύξηση της ανεργίας, είναι μία πραγματική βόμβα για τα ασφαλιστικά συστήματα σε όλη την Ευρώπη. Ανάλογα και η μείωση του μαθητικού πληθυσμού θα επηρεάσει την παραγωγή νέων επιστημόνων, αλλά και νέων επαγγελματιών με γνώσεις. 

 

Τέτοια παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά και τα γνωρίζουμε όλοι μας πλέον. Για να αντιμετωπιστούν, απαιτείται ένα σύνολο άμεσων δράσεων κυρίως μέσω επιδομάτων στα νέα ζευγάρια, αλλά κατά βάση οι μακροπρόθεσμες λύσεις θα έρθουν και με τη σταθερότητα της κοινωνίας και της οικονομίας. Μόνο οι άνθρωποι που αισθάνονται ασφάλεια και έχουν προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον κινούνται και προς τη δημιουργία οικογενειών και τη γέννηση παιδιών. Τουλάχιστον στις ευρωπαϊκές χώρες, η έλλειψη μέλλοντος, μοιάζει και ο πιο ανασχετικός παράγοντας. 

 

Καλύτερα να μην ζεις μέσα σε ένα μπαλόνι

Την ξέρω αυτήν τη νοσταλγία για τους παλιότερους καιρούς, την έχω νιώσει κι εγώ. Δεν είναι μόνο η γλυκιά ανάμνηση, αλλά κι αυτή η αίσθηση ότι όλα τότε κυλούσαν πιο ήρεμα, πιο εύκολα. Κάτι σαν την τηλεόραση, που είχε μόνο δύο κανάλια το ’80 άρα και η ζωή ήταν πιο απλή, σε σχέση με σήμερα που έχουμε 92. Μακάρι να ήταν όμως όντως τόσο απλά τα πράγματα.

 

Γιατί η τάση μας για μία τέτοια νοσταλγία, πηγάζει από τις δυσκολίες που ζούμε σήμερα. Και το δύστηνο της ζωής δεν είναι καλός σύμβουλος για το τι πρέπει να προσδοκούμε, ούτε δημιουργεί καλό υπόστρωμα για τη μνήμη του παρελθόντος. Όταν ζορίζεσαι, ούτε την προοπτική βλέπεις μπροστά σου, ούτε έχεις μία ρεαλιστική εικόνα για όσα πέρασαν.

 

Η διαρκής δε, νοσταλγία για τα «παλιά, καλά χρόνια» και η εξύμνηση της παιδικότητας και της συναφούς, λέει, αγνότητας και αθωότητας, δεν είναι μόνο μία φενάκη, αλλά και μία παραδοχή ότι θα θέλαμε να ζούμε χωρίς ευθύνες, χωρίς την ανάληψη της ευθύνης που απαιτεί η προσαρμογή στον κόσμο του πραγματικού, ότι θα θέλαμε να ζούμε μέσα σε ένα μπαλόνι και να σπάμε μπουρμπουλήθρες, χωρίς να ωριμάσουμε ποτέ. Χωρίς να ενηλικιωθούμε. 

Ίσως να είναι καλύτερο να σπάσουμε τα μπαλόνια που μας κρατάνε δέσμιους σε ένα εικονικό παρελθόν. 

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου