Αποχρώσεις

Πώς να διαλέξεις υποψήφιο βουλευτή

Off

Κανείς δεν έχει καταλήξει στο αν πρέπει στη Βουλή να μπαίνουν έμπειρα στελέχη ή νέοι και ανανεωμένοι. Η σύγκριση παλιού- νέου, είναι μία… παλιά ιστορία, που όμως δεν έχει και κάποια κατάληξη, έναν οδηγό που να μας υποδεικνύει και τι θα ψηφίσουμε. Κάποιοι θα θυμούνται ότι το ’90 τους παλιούς τους λέγαμε «δεινοσαύρους» κυρίως γιατί η σύγκρουση Παπανδρέου – Μητσοτάκη ερχόταν από το ’60 και διατηρούσε πάντα την ίδια ένταση.

 

Το ότι δεν υπάρχει κανένας κανόνας για να επιλέξουμε με ηλικιακά ή άλλα κριτήρια χρόνου υποψήφιο βουλευτή, είναι γιατί αποτελεί ένα ψευδεπίγραφο πρόβλημα. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που έχουν πολλά χρόνια στην πολιτική, αλλά και μεγαλύτεροι που ασχολούνται πρώτη φορά και έχουν κάτι να πουν διαφορετικό. Υπάρχουν πολλοί πολιτικοί που είναι και μεγάλοι ίσως σε ηλικία αλλά και έμπειροι, όπως και νέοι και άπειροι. Και υπάρχουν παλιοί με φρέσκο λόγο, και νέοι με γερασμένο λόγο.

 

Το πρόβλημα είναι ψευδεπίγραφο γιατί πρώτον σημασία έχει πάντα τι προτείνει ένας υποψήφιος και τι μπορεί να κάνει και κατά δεύτερον γιατί τελικά την επιλογή την κάνει ο κόσμος στην κάλπη. Κάτι που είναι δίκαιο. Με την υποχρέωση όμως το εκλογικό σύστημα να είναι σχετικά αναλογικό και το κόμμα να έχει δημοκρατική εσωτερική ζωή ώστε να ανανεώνει το δυναμικό του- η εκλογή κατά ένα μέρος και με λίστα βοηθάει στην ανανέωση. Αντίθετα, στενά πλειοψηφικά συστήματα με μικρές έδρες καθώς και η παγίωση κάποιων χαρακτηριστικών των πολιτικών όπως η ανάπτυξη δεσμών με οικονομικά ή άλλα συμφέροντα, εμποδίζουν την ανανέωση. Κάτι ήξεραν στην αρχαία Αθήνα που εφάρμοζαν ακόμα και κλήρωση. 

 

Για να επιστέψουμε στο ερώτημα πώς διαλέγουμε υποψήφιο, τελικά το καλύτερο κριτήριο είναι μία προσωπική επαφή μαζί του και η διατύπωση πολύ συγκεκριμένων ερωτημάτων. Από τις απαντήσεις θα φανεί και τι γνωρίζει και τι δύναται να κάνει. Είναι κάτι όμως που αποφεύγουν και οι εκλογείς και οι υποψήφιοι. 

 

Μία απλή λίστα με υποχρεώσεις της ημέρας

Έχω δύο συστήματα καταγραφής των υποχρεώσεων της ημέρας, ένα στη δουλειά ένα στο σπίτι. Δεν λέω κάτι πολύπλοκο, σημειώσεις με ημερολόγιο εννοώ. Στη δουλειά είναι πιο τυπικό, στο σπίτι έχω καταλήξει σε κάτι πιο απλοϊκό. Αφού δοκίμασα ηλεκτρονικά ημερολόγια, ειδοποιήσεις στο κινητό και σημειώματα στο e-mail κατέληξα σε μία μεγάλη κόλλα χαρτί που γράφω τη μία κάτω από την άλλη τις υποχρεώσεις.

 

Μόλις κάνω κάτι, το σβήνω απλώς με ένα «χ». Κι από κάτω συνεχίζω να γράφω τα καινούργια που πρέπει να κάνω. Αυτό που ανακαλύπτω είναι ότι προσθέτω υποχρεώσεις και δουλειές, χωρίς να σβήνω πολλές από τις προηγούμενες. Έχω αναβάλλει δηλαδή, έχω μείνει πίσω, έχω ξεχάσει να κάνω κάμποσα. Αποτέλεσμα η λίστα να μεγαλώνει χωρίς να φέρνει και τη… λύτρωση.

 

Το μόνο καλό που έχει αυτός ο τρόπος είναι ότι μπορείς να το ξανασκεφτείς. Να σκεφτείς γιατί δεν παίρνεις ένα τηλέφωνο που πρέπει να κάνεις ή γιατί αναβάλεις κάτι που είναι εύκολο. Δεν χρειάζεται βέβαια να είσαι κι ο Φρόυντ για να καταλάβεις πού είναι οι απωθήσεις σου. Και βέβαια είναι σαφές ότι κάποια προβλήματα στη λίστα δεν λύνονται… ελλείψει χρημάτων. Απλό είναι. Ας αλλάξω όμως σελίδα τώρα, γιατί γέμισε η πρώτη.

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου