Αποχρώσεις

Θα μπορούσε να είναι περισσότερη η πολιτική

Off

Υπάρχει ένα σημείο που χωρά διαφωνίες με τις συμπράξεις που ανακοίνωσε ο Μωυσής Ελισάφ με τις άλλες παρατάξεις. Κι αυτό είναι το ιδεολογικό κομμάτι. Μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί μια πολιτική θέση και να ισχυριστεί βάσιμα ότι δεν τον ενδιαφέρει για παράδειγμα η συμμαχία με παρατάξεις που υποστηρίχτηκαν από τον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας. Ανάλογα, από την άλλη πλευρά, κάποιος άλλος θα μπορούσε να πει ότι δεν νοιάζεται για συνεργασίες με την αριστερά ή την κεντροαριστερά.

 

Ας μη μειώνουμε τη σημασία του πολιτικού. Και τις πολιτικές καταγωγές πρέπει να σεβόμαστε όλοι όλων και νόημα και περιεχόμενο πρέπει να προσπαθούμε να δώσουμε στις πολιτικές επιλογές μας. Και ίσως να έπρεπε να είχε πολιτικοποιηθεί περισσότερο η προεκλογική περίοδος στην οποία διαπιστώθηκε μία απόσταση από τις πολιτικές και ιδεολογικές μάχες. Η αποΐδεολογικοποίηση της δημοκρατίας είναι και λιγότερη δημοκρατία.

 

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν δύο πρακτικά προβλήματα που έχουν και αυτά πολιτικό χαρακτήρα. Το πρώτον είναι το πώς να διοικηθεί ένας δήμος που έχει ανάγκη από πλειοψηφίες. Το να μένουν όλοι στις θέσεις τους, δεν είναι προφανώς λύση. Άρα χρειάζονται κινήσεις από τη μία μεριά στην άλλη από όσους τουλάχιστον θέλουν να διοικηθεί ο δήμος.

 

Το δεύτερο είναι ότι οι πολιτικές και οι ιδέες πρέπει να δοκιμάζονται και στην πράξη, στην εφαρμογή της δημοτικής πολιτικής. Θα περιμένουμε προφανώς να δούμε δείγματα πολιτικής από τη νέα δημοτική αρχή. Αλλά οι εξαγγελίες για τις συμπράξεις δεν συνοδεύτηκαν και από κάποιες αναλυτικές ανακοινώσεις και ένα κάποιο πλαίσιο προτάσεων και ιδεών πέρα από ευχές και καλά λόγια. Δεν είναι κακό να μιλάς για πολιτική σε καιρούς που υπάρχει ανάγκη για πολιτική. 

 

Το κακό υποδόρια

Ένα πρόβλημα που προέκυψε στις αρχές του 20ου αιώνα ως και τον μεγάλο πόλεμο του ’40, ήταν η άνοδος ενός αντιδραστικού ρεύματος που εναντιωνόταν στη δημοκρατία, τον φιλελευθερισμό και την παράδοση των αξιών της Γαλλικής Επανάστασης. Δεν ήταν η ακροδεξιά του Μεσοπολέμου, αλλά ένα υποδόριο ρεύμα μέσα στην κοινωνία που ήθελε μια άλλη κατεύθυνση για τον κόσμο. Η άνοδος του κομμουνισμού του έδωσε μια αφορμή για να συμπυκνώσει ένα από τα πολιτικά του προτάγματα, αλλά ήταν κυρίως ο φασισμός που το γέμισε με περιεχόμενο και προοπτική.

 

Ακόμα και στη μικρή Ελλάδα έβλεπες από νωρίς θαυμαστές του Μουσολίνι ή της ευγονικής. Ή γινόταν μεγάλο θέμα το ύψος του φουστανιού των γυναικών. Στις δε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης ήταν πρώτο θέμα όλα αυτά. Και σιγά σιγά και με το παράδειγμα ενός μακρινού ηγέτη που έμοιαζε έτοιμος να τα λύσει όλα άμεσα, του Χίτλερ, ο απολυταρχισμός, ο ναζισμός υποκατέστησαν ακόμα και τις αυταρχικές μορφές δημοκρατίας και ήρθαν στο κέντρο της πολιτικής. Γι’ αυτό και το ’40, στη Δύση δεν ακούστηκε σε όλους και ως κάτι τρομερό, η πολεμοχαρής προέλαση των Ναζί. Υπήρξαν βέβαια αναχώματα, στην Αγγλία, στις ΗΠΑ, ακόμα και στην Ελλάδα, υπήρξε αντισυσπείρωση. Αλλά δεν το αναφέρω για ιστορικούς λόγους, αλλά για να υποσημειώσω τη δύναμη που έχει το κακό να χώνεται κάτω από τη ζωή μας και κάποια στιγμή να φαντάζει πιθανό, δόκιμο, λιγότερο κακό. Να προσέχουμε…

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου