Αποχρώσεις

Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας προς όφελος των κοινών αναγκών

Off

Για ακόμα μία φορά το δημοτικό συμβούλιο συζήτησε χτες το βράδυ τη μεταφορά και λειτουργία σχολείων στο παλιό Χατζηκώστα. Φαίνεται ότι είμαστε κοντά στο θετικό αποτέλεσμα δημιουργίας νέων σχολείων σε  μία περιοχή που αποτελεί κομβικό σημείο για την πόλη, αλλά μοιάζει να έχει ξεχαστεί σε ένα μεγάλο βαθμό.

 

Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε μέσα στην τριβή της καθημερινότητας και της προσπάθειας να βρούμε λύσεις- ή να αποδώσουμε ευθύνες η μία πλευρά στην άλλη- αλλά εδώ και πολλά χρόνια συζητάμε συνέχεια για το τι θα γίνει με δημόσια κτίρια και χώρους που έχουν περάσει σε αχρησία ή δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ. Και είναι εντυπωσιακό αν το σκεφτεί κάποιος με μία απόσταση από τα γεγονότα, πώς μία χώρα σε βαθιά κρίση, δεν ξέρει τι να κάνει με την περιουσία της. Και πώς δεν ήξερε ούτε στις εποχές των παχιών αγελάδων, όταν υπήρχαν κονδύλια για τα πάντα και όλους.

 

Η αξιοποίηση των ακινήτων του Δημοσίου, της κοινής μας δηλαδή περιουσίας είναι ζωτικό θέμα για την ανάπτυξη των υπηρεσιών προς τον πολίτη και τη μείωση του κόστους του ίδιου του Δημοσίου. Ούτε μέτρο δεν έπρεπε να είχε μείνει αναξιοποίητο.

Σήμερα βέβαια κάτω και από το βάρος της αποτυχίας που νιώθουμε ότι έφερε η κρίση, η εύκολη λύση είναι να πουλήσουμε την περιουσία του κράτους σε ιδιώτες. Όμως οι ιδιώτες αυτό που θέλουν είναι να εξυπηρετήσουν δικές τους ανάγκες- και καλώς πράττουν. Οι κοινές ανάγκες πώς θα καλυφθούν. Και τι κράτος ή δήμους έχουμε αν δεν μπορούν να βρουν λύσεις για την κοινότητα.

Ας επιταχύνουμε συνεπώς και ας κάνουμε τουλάχιστον τα πιο εύκολα και όσα έχουν από χρόνια ωριμάσει. Για τα υπόλοιπα ας ανοίξουμε τη συζήτηση. 

 

 

Η συναντίληψη για τον κοινό χώρο

Εμείς που ζούμε στην πόλη πολλά χρόνια χάνουμε την αίσθηση που έχει η εικόνα της όταν την αντικρίζεις πρώτη φορά.  Είμαστε βυθισμένοι στην καθημερινότητα και δημιουργούμε άλλες εικόνες και άλλες αισθήσεις για την πόλη, από αυτήν που έχει ο επισκέπτης. Ακόμα και ο φοιτητής που θα ζήσει πέντε και έξι χρόνια εδώ έχεις άλλες διαδρομές πολύ διαφορετικές συχνά από αυτές των κατοίκων.

 

Το ωραίο όμως είναι που τελικά ενώνονται αυτές οι διαδρομές πότε πότε. Κι αυτή είναι άλλωστε και η έννοια του δημοσίου χώρου. Να μπορέσει ο εργαζόμενος που ξυπνάει στις 6 το πρωί, να συναντήσει κάποια στιγμή της μέρας και τον συνταξιούχο και τον φοιτητή και τον υπάλληλο του Δήμου και τον πανεπιστημιακό και να έχουν μια κοινή συναντίληψη της πόλης τους.

 

Αυτό προϋποθέτει να έχουμε δημόσιους χώρους που να επιτρέπουν την επαφή των ανθρώπων και να δίνουμε χώρο, ανάσες και ευκαιρίες και στους ίδιους τους ανθρώπους, να τους παροτρύνουμε να βγουν από τον ιδιωτικό και οικείο χώρο και να οικειοποιηθούν τον χώρο της πόλης. Κι αυτό είναι ένα δύσκολο και ιδιαίτερα πολιτικό θέμα των καιρών μας. 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου