Αποχρώσεις

Τι εναλλακτικό προβάλλει η αντιπολίτευση στον Δήμο;

Off

Κανένας δήμος δεν μπορεί να προχωρήσει στο έργο του αν δεν βρεθούν συνθέσεις στο δημοτικό συμβούλιο. Αυτό είναι δεδομένο και λόγω της μειωμένης δύναμης που έχουν οι δημοτικές αρχές λόγω της απλής αναλογικής. Η εμπειρία όμως του παρελθόντος έδειξε ότι και με τις μεγάλες πλειοψηφίες, οι δήμαρχοι που πορεύονταν χωρίς συναίνεση, τελικά δεν πετύχαιναν και όσα αποφάσιζαν στο δημοτικό συμβούλιο, τουλάχιστον στο βαθμό που το επιθυμούσαν. Η κακή κατάσταση των δήμων μέσα στην κρίση έδειξε άλλωστε και ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και τα παλιότερα χρόνια της ευημερίας. 

 

Αναφερθήκαμε χτες, στην έλλειψη μεγάλων πρωτοβουλιών από τη δημοτική αρχή των Ιωαννίνων και το στένεμα των χρονικών οριζόντων φέτος ώστε να φανεί ο όποιος σχεδιασμός. Αποδείχτηκε και στο δημοτικό συμβούλιο της Τετάρτης, όταν και πάλι δεν παρουσιάστηκαν οραματικά και προγραμματικά στοιχεία μακράς πνοής.

Θέματα όμως έχει και η αντιπολίτευση στον Δήμο Ιωαννιτών. Που να μεν, φαίνεται ότι βρίσκει χώρο ώστε συχνά να κερδίζει τις εντυπώσεις, όμως στην πράξη ούτε εναλλακτικό σχέδιο παρουσιάζει, ούτε επηρεάζει ριζικά στις εξελίξεις.

 

Η μεγαλύτερη παράταξη, του Θωμά Μπέγκα, με τον επικεφαλής να έχει ενεργό ρόλο στις συνεδριάσεις, συνήθως καταλήγει σε όλα τα θέματα, με την επωδό του έργου που παρήγαγε στην προηγούμενη θητεία. Λογικό, αφού είναι νωπές ακόμα οι εντυπώσεις, αυτός όμως είναι ένας δείκτης που βλέπεται από πολλές πλευρές. Ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής επιλογής έδειξε ότι δεν επηρεάστηκε από αυτό το έργο. 

Το κρίσιμο για την παράταξη Θ. Μπέγκα είναι να δείξει όχι ότι θα ξανακάνει όσα έκανε και πριν, αλλά ότι έχει ένα σχέδιο για κάτι πιο φρέσκο και πιο ολοκληρωμένο αν κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Εκεί κρίνεται η συνάντησή της με τους πολίτες.

 

Η παράταξη της Τατιάνας Καλογιάννη έχει δείξει από την άλλη πλευρά ότι έχει φροντισμένο και οργανωμένο λόγο, με γνώση των στοιχείων που παρουσιάζει, μεθοδικά σε κάθε θέμα του δημοτικού συμβουλίου. Συχνά όμως η αναφορά σε νόμους και θεσμικό πλαίσιο δείχνει να υπερτερεί του κοινωνικού και πολιτικού ζητήματος που ενυπάρχει σε πολλά από τα θέματα. Και σε αυτήν την περίπτωση, όμως το κρίσιμο είναι ότι δεν φαίνεται η ειδοποιός διαφορά από το πρόγραμμα της δημοτικής αρχής, τουλάχιστον αυτό που διαφαίνεται μέσα από τις εισηγήσεις της, γιατί ολοκληρωμένο πρόγραμμα από τη δημοτική αρχή είπαμε δεν υπάρχει ακόμα. Τι θα έκανε διαφορετικό η παράταξη αυτή, αν αύριο καλούνταν να αναλάβει τον δήμο;

 

Κι αυτό είναι τελικά και το κρίσιμο ερώτημα για την αντιπολίτευση ως σύνολο. Είναι βέβαια στην ευχάριστη θέση να ασκεί κριτική χωρίς το βάρος της ευθύνης, ο πολίτης όμως που παρακολουθεί τα θέματα του δημοτικού συμβουλίου, θέλει να φαντάζεται την κάθε παράταξη της αντιπολίτευσης στη θέση της δημοτικής αρχής. Κάνει μια προβολή και αναρωτιέται: «Θα είναι καλύτεροι από τον σημερινό δήμαρχο;». Πάνω σε αυτό το ερώτημα κινείται σήμερα για την αντιπολίτευση και το πολιτικό εκκρεμές. Κι όσο κι αν είμαστε στο πρώτο εξάμηνο, το ερώτημα θα πρέπει να απαντιέται γιατί και τα τέσσερα χρόνια περνάνε συχνά σαν μία ανάσα. 

 

Μέρος της λύσης

 

 

Η επιβολή του δόγματος «νόμος και τάξη» δεν μπορεί να λειτουργήσει θετικά  σε καιρούς κρίσης, με τη φτώχεια και την δυσαρέσκεια να κυριαρχούν σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μόνο κατασταλτικά θα μπορούσε να λειτουργήσει με αμφίβολα αποτελέσματα όμως. Από το Παρίσι ως τη Χιλή, φάνηκε το τελευταίο διάστημα, ότι αν η πολιτική δεν έχει κάτι άλλο να πει, η καταστολή δεν αρκεί για να μειώσει τις κοινωνικές αντιδράσεις.

 

Η ισχυρή πολιτική καταστολής, θα μπορούσε να έχει κάποιο λόγο να μπει ψηλά σε μία πολιτική ατζέντα αν υπήρχε ευημερία και γενικευμένο αίσθημα ασφάλειας. Αν οι περισσότεροι σε μία κοινωνία, νιώθουν ότι δεν τους αφορά το έγκλημα, ότι δεν επηρεάζει άμεσα τη ζωή τους, τότε συναινούν ίσως σε αυστηρές πολιτικές αντιμετώπισης της παραβατικότητας, ειδικά στο μεγάλο έγκλημα.

 

Στην περίπτωση όμως μίας γενικευμένης κατάστασης φτώχειας, αδυναμίας, ανασφάλειας, η έντονη δράση των κατασταλτικών μηχανισμών σε όλο το εύρος της παραβατικότητας, κάνει τον πολίτη να νιώθει αδύναμο και στριμωγμένο. Ο πολίτης πρέπει να νιώθει ότι το κράτος είναι μαζί του, ότι μπορεί και ο ίδιος να συμβάλλει σε λύσεις που να αυξάνουν το αίσθημα ασφάλειας και συναίνεσης στην κοινότητα. Να μην νιώθει πιεσμένος από παντού. Γι’ αυτό και αντιδρά ενίοτε όταν πάνε του επιβάλλουν μια πολιτική από πάνω, χωρίς διάλογο, όπως έχουμε δει να γίνεται ας πούμε στην επιβολή δημιουργίας ΧΥΤΑ. Ακόμα κι αν έχει άδικο ένας πολίτης, πρέπει να νιώθει ότι είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Είσοδος

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου