Αποχρώσεις

Η πόλις συναντά τον άνθρωπο εν μέσω κρίσης

Off

Σημασία έχει ο άνθρωπος. Όχι μόνο ως το επίκεντρο των πολιτικών προστασίας, αλλά και ως η κινητήρια δύναμη για να αλλάξουν τα πράγματα. Αλλά σημασία έχουν και οι πολιτικές, η ανάπτυξη δράσεων που να αφορούν τους πολλούς, την κοινωνία όπως λέμε. 

 

Αν το δούμε χωριστά, μια εικόνα που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, από τις πολλές αυτές τις μέρες, είναι εκείνη η νοσοκόμα που κοιμάται πάνω στο γραφείο της στην Ιταλία φορώντας τη μάσκα της. Είναι η εικόνα του «ανώνυμου» λειτουργού που κάνοντας απλώς τη δουλειά του προσφέρει τα μέγιστα στην κοινότητα, σώζοντας κυριολεκτικά ζωές.

Είναι όμως και πολλοί ακόμα. Και είναι και οι «επώνυμοι», οι πολιτικοί, οι ειδικοί που μπαίνουν μπροστά, όσοι λαμβάνουν αποφάσεις ρισκάροντας συχνά να τους αδικήσει η πραγματικότητα. 

 

ΟΙ πολιτικές από την άλλη, είναι αυτό που λέει το όνομά τους, αυτές οι γραμμές που ενώνουν τα άτομα, τα ξεχωριστά υποκείμενα πάνω σε έναν κοινό ιστό που τον ονομάζουμε κατά το αρχαίο πρότυπο «πόλις». Είναι η ίδια η δημοκρατία. Γιατί δεν πρέπει να το ξεχνάμε, ότι δημοκρατία είναι η σύνδεση, η συνεργασία, αυτό που ενώνει τους ανθρώπους οι οποίοι συνεχίζουν να διατηρούν την ανεξαρτησία και αυτονομία μας. Αυτές τις μέρες δίνεται και ένας αγώνας για την πόλη, για τη δημοκρατία.

 

Το γεγονός ότι αποθεώνεται πια το δημόσιο σύστημα Υγείας, είναι ίσως ένα από τα μάλλον απρόσμενα της εποχής. Και το λέω απρόσμενο γιατί μέχρι σήμερα και επί πολλά χρόνια μέσα στην κρίση, το δημόσιο σύστημα Υγείας συκοφαντήθηκε, επικρίθηκε, υπονομεύτηκε, έγινε και γίνεται προσπάθεια να πωληθεί. Είναι εντυπωσιακό πώς μέσα σε λίγες μέρες, ο κόσμος στράφηκε με τόση αγωνία και τόση εμπιστοσύνη προς τους γιατρούς τους, τους νοσηλευτές, τα νοσοκομεία και τους ζητάει στήριξη.

Αν είναι να μάθουμε κάτι από αυτή τη μεγάλη περιπέτεια που περνάμε, ας είναι και η πίστη μας στον άνθρωπο, την κοινότητα, τη δημοκρατία. Θα είναι μεγάλο κέρδος για το μέλλον. 

 

Τώρα έχει σπάσει πολύ η βεβαιότητα

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αλλάξουν πολλά την επόμενη μέρα. Όταν θα καταφέρουμε να δαμάσουμε τον ιό και τον μετατρέψουμε σε κάτι σαν τη γρίπη, θα επιστρέψουμε ίσως στην καθημερινότητά μας πιο ανακουφισμένοι. Και θα έχουμε την αίσθηση ότι μπροστά μας είναι τα καλύτερα. Πάντα έτσι γίνεται.

 

Αλλά δεν θα είμαστε ίδιοι. Κανείς δεν βγαίνει αλώβητος από μία τέτοια κρίση. Και οι περισσότερα θα το έχουμε καταλάβει μετά από τα δέκα χρόνια της οικονομικής, όταν με αλλεπάλληλα κύματα νιώθαμε σταδιακά όλοι τα δόντια της και έπρεπε να αναθεωρήσουμε πολλά, να αναδομήσουμε βεβαιότητες και σιγουριές και αποθέματα εγωϊστικής αυτάρκειας για να καταφέρουμε να επανέλθουμε στα ίσια μας. Αν το καταφέραμε.

 

Τώρα έχει σπάσει πολύ η βεβαιότητα της φυσικής μας υγείας. Γιατί οι περισσότεροι λειτουργούμε σαν να είμαστε αθάνατοι, σαν μην υπάρχει τέλος χρόνου. Τώρα φοβόμαστε και είμαστε ανίσχυροι μπροστά στο χρόνο. Αυτόν τον φόβο θα κληθούμε σύντομα να τον κάνουμε κάτι δημιουργικό. Αν θέλουμε να ζήσουμε καλύτερα την επόμενη μέρα. 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου