Αποχρώσεις

Ο θρίαμβος του «απλού» ανθρώπου

Off

Τις τελευταίες 20 μέρες, από όταν μπήκαμε σε αυτόν τον σκοτεινό διάδρομο, μου κάνουν εντύπωση όσοι δεν τηρούν τα μέτρα προστασίας. Εκείνοι που πολύ καθυστερημένα, τις τελευταίες μόνο μέρες, άρχισαν να ανησυχούν για τις συναθροίσεις, όσοι δεν ενδιαφέρονται για την απολύμανση των χεριών τους, όσοι κινούνται με την πίστη ότι δεν χρειάζονται και πολλά να κάνουν. Κυρίως με εντυπωσιάζουν, όσοι δεν έχουν την συναίσθηση του άλλου, δεν σκέφτονται ότι ο απέναντι μπορεί να είναι άρρωστος από χρόνιο νόσημα, ότι μπορεί να είναι ανήσυχος και να έχει πέσει σε μελαγχολία, ή έστω ότι έχει αρχίσει να κουράζεται και δεν έχει όρεξη για πολλά πολλά. 

 

Εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται και πολύ για μέτρα προστασίας, αν το σκάψεις λίγο παρακάτω, είναι όσοι δεν έχουν την αίσθηση της κοινότητας και του συνανήκειν, δεν έχουν τη μετριοπάθεια που προσφέρει η εμπειρία της συνεύρεσης και της συναντίληψης.

Πολλά θα μπορούσαν να εξηγήσουν μία τέτοια στάση, που είναι τελικά και στάση ζωής. Πολλά και λίγα. Γιατί δεν έχει να κάνει τελικά με όσα μας συμβαίνουν μόνον αυτήν την περίοδο. Κανείς αυτές τις μέρες δεν θα σου πει εύκολα ότι αυτός δεν πιστεύει στη μετάδοση του ιού, κανείς δεν θα παραδεχτεί ότι δεν τον νοιάζουν και πολύ οι άλλοι, ότι αδιαφορεί. Δεν είναι της μόδας, δεν είναι πολιτικά ορθό, να δείχνεις αδιάφορος.

Είναι ο ίδιος όμως που βρίζει χρόνια τώρα από τον καναπέ του το κράτος και τις υπηρεσίες για ανικανότητα, είναι ο ίδιος που δεν μετέχει ποτέ και σε καμία περίπτωση σε κάτι κοινό, που δεν αναλαμβάνει κοινωνικές ευθύνες, που δεν βγαίνει μπροστά.

 

Παλιά λέγαμε ότι είναι η Ελλάδα του ωχαδερφισμού ή του καφενείου και του «κάντε μια μέρα πρωθυπουργό και θα σας δείξω εγώ…». Αυτές όμως ήταν μάλλον ήπιες και γραφικές ιστορίες. Όλο λόγια και μόστρα είναι κάμποσοι Έλληνες. 

Με τα χρόνια όμως, με τη σκλήρυνση των πραγμάτων, με τη μεγάλη κρίση σίγουρα, ένα μεγάλο κομμάτι όλων αυτών και των διαδόχων τους, πέρασε και σε πιο σκοτεινές εκδοχές. Ο βαθύς ατομικισμός, καλυμμένος κάτω από δεκάδες στρώματα κοσμοπολίτικου μακιγιάζ ευπρέπειας και ψευτοϊδεολογικών σχημάτων και μετασχηματισμένος σε έναν τρόπο ζωής που δηλώνει έναν δήθεν αέρα επιτυχίας και ανεξαρτησίας, αυτή η βαθιά κυνική επίδειξη αυτονομίας, είναι τελικά η μετατροπή του πολίτη σε ατομικό υποκείμενο, αλλά και υποχείριο εξουσίας, είναι ο Έλληνας που κατάφερε επιτέλους να συγχρονιστεί με τον παγκόσμιο πρότυπο του «ζήσε σήμερα καλά κι ας πεθάνει ο κόσμος».

 

Παρ’ όλα αυτά, αυτός ο τύπος πολίτη, δεν έχει καταφέρει ακόμα να γίνει πλειοψηφία. Αντίθετα αυτές τις μέρες βλέπουμε τον θρίαμβο του «απλού» ανθρώπου, του γιατρού και νοσηλευτή, του υπαλλήλου, του εργάτη, του ανώνυμου καθημερινού Έλληνα, γυναίκα και άνδρας, που μέσα από τις αδυναμίες του, φτωχός και καθημαγμένος, αλλά φιλεύσπλαχνος και δοτικός, σταθερός και πιστός, κρατάει ακόμα την ελπίδα του, πλένει τα χέρια του, ακούει τις οδηγίες, περιορίζεται μέσα του και ετοιμάζεται να παλέψει ξανά για τον εαυτό του, για τους γύρω του, για τον τόπο.

 

Σαν λεπτό στρώμα πάγου κάτω από τα πόδια μας

Τι φοβόμαστε αυτές τις μέρες; Φοβόμαστε ότι θα αρρωστήσουμε. Μας πιάνει και μια ανησυχία ίσως ότι θα στιγματιστούμε κοινωνικά («γιατί να μου συμβεί εμένα αυτό;»). Φοβόμαστε ότι θα αρρωστήσουν οι αγαπημένοι μας και θα γίνει κάτι κακό. Φοβόμαστε ακόμα ότι θα απολυθούμε, θα κλείσει το μαγαζί μας, δεν θα έχουμε λεφτά για τις υποχρεώσεις μας. Φοβόμαστε ότι η χώρα δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει. Φοβόμαστε και άνευ αιτίας, ένα κύμα που ξεπηδάει από μέσα μας κάθε τόσο στη μέρα και ανεβάζει τους παλμούς μας και σκοτεινιάζει το βλέμμα μας.

 

Πολλοί φόβοι μαζεμένοι έπεσαν. Και μέχρι ενός βαθμού είναι και φυσιολογικό με τόσα που συμβαίνουν στον κόσμο μας. Αλλά πάλι, ο φόβος εγκαθιδρύεται εκεί που το πλαίσιο δεν λειτουργεί, δεν δίνει ασφάλεια. 

Είναι ανασφαλής κι ο κόσμος μας, δεν φταίμε μόνο εμείς.

 

Και το έχουμε ξαναζήσει, αυτό με την επιφάνεια ανασφάλειας όταν φοβόμασταν (νάτος πάλι ο φόβος) ότι θα σπάσει κάτω από τα πόδια μας σαν λεπτό στρώμα πάγου, σε όλα τα χρόνια της μεγάλης κρίσης από το 2010 ως το 2016. 

Αν είναι να βγούμε συνεπώς από τον φόβο, δεν πρέπει να κοιτάξουμε μόνο μέσα μας. Δεν είναι μόνο προσωπικό μας θέμα. Είναι και ευρύτερο, έχει να κάνει με τον κόσμο, με την κοινωνία, το πλαίσιο, το κράτος. Πώς καταφέραμε να ζούμε σε έναν κόσμο που παράγει τόση πολλή ανασφάλεια. 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

ΑΡΧΕΙΟ

<>
ΔεΤρΤεΠεΠαΣαΚυ
  12345
20212223242526
27282930   
       
      1
3031     
   1234
567891011
       
21222324252627
282930    
       
     12
3456789
31      
   1234
567891011
2627282930  
       
15161718192021
22232425262728
293031    
       
       
       
    123
45678910
       
21222324252627
28293031   
       
      1
30      
   1234
567891011
       
282930    
       
     12
31      
  12345
2728293031  
       
2930     
       
    123
45678910
       
  12345
20212223242526
27282930   
       
      1
2345678
23242526272829
3031     
     12
17181920212223
       
  12345
6789101112
2728293031  
       
      1
23242526272829
3031     
    123
45678910
       
 123456
28293031   
       
      1
30      
   1234
567891011
12131415161718
       
293031    
       
     12
17181920212223
       
  12345
2728293031  
       
2930     
       
    123
45678910
11121314151617
25262728293031
       
    123
45678910
18192021222324
25262728   
       
 123456
28293031   
       
     12
24252627282930
31      
   1234
567891011
2627282930  
       
293031    
       
     12
       
  12345
13141516171819
2728293031  
       
      1
3031     
    123
45678910
       
 123456
28293031   
       
      1
9101112131415
30      
   1234
567891011
       
   1234
567891011
19202122232425
262728    
       
1234567
293031    
       
    123
45678910
11121314151617
25262728293031
       
  12345
27282930   
       
      1
3031     
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
       
14151617181920
28293031   
       
     12
31      
   1234
567891011
2627282930  
       
1234567
15161718192021
293031    
       
     12
17181920212223
       
  12345
2728293031  
       
  12345
20212223242526
2728     
       
      1
2345678
3031     
   1234
567891011
262728293031 
       
282930    
       
     12
24252627282930
31      
   1234
567891011
2627282930  
       
15161718192021
293031    
       
    123
45678910
       
  12345
20212223242526
27282930   
       
      1
2345678
3031     
    123
45678910
18192021222324
252627282930 
       
14151617181920
21222324252627
28293031   
       
1234567
29      
       
    123
45678910
25262728293031
       
 123456
21222324252627
28293031   
       
      1
9101112131415
30      
   1234
567891011
262728293031 
       
282930    
       
     12
24252627282930
31      
  12345
2728293031  
       
1234567
2930     
       
    123
45678910
       
  12345
6789101112
13141516171819
27282930   
       
      1
23242526272829
3031     
      1
232425262728 
       
   1234
567891011
       
15161718192021
22232425262728
293031    
       
     12
24252627282930
       
  12345
6789101112
2728293031  
       
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930     
       
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
       

Είσοδος

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου