Αποχρώσεις

Ο Δήμος να φτιάξει ένα Παρατηρητήριο έργων

Off

Ποιος θα ήταν ο εύκολος και αποτελεσματικός τρόπος για να παρακολουθεί ένας φορέας όπως ο Δήμος, την πορεία των έργων του; Να έχει διαθέσιμο και αναρτημένο ένα Παρατηρητήριο που να το τροφοδοτεί με τις απαραίτητες τεχνοκρατικές πληροφορίες. Προτάθηκε το έργο, εντάχθηκε, συμβασιοποιήθηκε κλπ. Απλές, αλλά πολύ χρήσιμες πληροφορίες που χρειάζεται κάθε πολίτης, χωρίς σχόλια, πολιτικές προσεγγίσεις και ιδεολογικές τοποθετήσεις.

Κι έτσι θα αποφεύγαμε και τη νέα κόντρα της δημοτικής αρχής με την παράταξη της Τ. Καλογιάννη για τους κυκλικούς κόμβους κατά την οποία περίσσεψε η αντιπαράθεση.

 

Γιατί δεν λειτουργούν τέτοια παρατηρητήρια; Γιατί μοιάζει να μην τα θέλει κανένας, ούτε στους δήμους, ούτε στα υπουργεία, ούτε στο κράτος, ούτε πουθενά. Με το ζόρι κρατιέται και η «Διαύγεια» που ευτυχώς θεσμοθετήθηκε και μπορεί μόνος του ένας πολίτης να διαβάσει ένα έγγραφο έστω κι αν είναι γεμάτο από μη κατανοητές αναφορές σε νόμους, ΚΥΑ, αποφάσεις και εγκυκλίους. Τόσο ώστε αν κάποιος τολμήσει μια φορά να αναρωτηθεί δημόσια τι ακριβώς διαβάζει, του απαντούν οι θεσμικοί φορείς με άλλες τόσες εγκυκλίους και νόμους για του δείξουν ότι δεν κατάλαβε καλά.

 

Το πρόβλημα που έχει σήμερα η Διοίκηση, ειδικά οι Δήμοι είναι ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν απλά. Ακούγεται… απλό αυτό το «απλά», αλλά είναι ουσιαστικό. 

Οι δήμαρχοι έχουν συνήθως να σηκώσουν ένα τεράστιο γραφειοκρατικό βάρος που μοιάζει να είναι έτσι φτιαγμένο ώστε  να εμποδίζει το έργο των Δήμων. Αλλά και το πολιτικό δυναμικό των Δήμων προέρχεται συνήθως μέσα από τα κομματικά πλαίσια και είναι μαθημένο στην κομματική αντιπαράθεση.

Την ίδια στιγμή, ο πολίτης που δεν έχει δρόμο, αποχέτευση ή πλατεία στη γειτονιά του, θέλει απλές πληροφορίες για το πώς θα αλλάξει η καθημερινότητά του. Και δεν τις βρίσκει. 

 

Τέχνη ακόμα και υπό βροχή

 

Θυμάμαι τον αείμνηστο Άγγελο Κίτσο να μου περιγράφει πως ήθελε να βάλει ένα αυτόματο σκέπαστρο στο υπαίθριο θέατρο του Μονοδενδρίου, το οποίο σήμερα έχει το όνομά του. Έψαχνε να βρει έναν τρόπο να αυξήσει τις ημέρες που μπορούν να γίνουν εκδηλώσεις στα μέρη μας που αντιπαλεύουν τα καλοκαίρια με τις ξαφνικές μπόρες. 

 

Το σκεφτόμουν προχτές που σταμάτησε η παράσταση Εκείνος κι Εκείνος στην ΕΗΜ λίγο πριν από το τέλος ή πέρυσι μία αρχαία τραγωδία του Εθνικού που διακόπηκε στη Δωδώνη πάνω που μας είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον. 

Και προφανώς στα αρχαία θέατρα δεν μπορείς να κάνεις παρεμβάσεις, αλλά γιατί να μην υπάρχουν σύγχρονα, μετακινούμενα στέγαστρα στο θέατρο του Φρόντζου ή στα Παλιά Σφαγεία που να προστατεύουν τη σκηνή και μέρος του κοινού;

 

Θα πεις υπερβολές ίσως. Κοστίζουν άλλωστε όλα αυτά. 

Θα μπορούσα να αντιπαραβάλω μεγάλα φεστιβάλ στην Ευρώπη που καλύπτουν τη σκηνή κι από κάτω ο κόσμος παρακολουθεί ολόκληρες Συμφωνικές Ορχήστρες με τις ομπρέλες του. 

Αλλά δεν είναι τόσο αυτό όσο μία αίσθηση που έχουμε στα δικά μας, ότι δεν χρειάζονται πολλές τεχνολογικές επεμβάσεις στους χώρους, ότι δεν πρέπει να πολυπειράζουμε τα πράγματα, ότι ίσως είναι και περιττά τα έξοδα εκσυγχρονισμού.

Σημασία έχει όμως να βρισκόμαστε στον δημόσιο χώρο και να επιτελείται η καλλιτεχνική πράξη. Πάνω σε αυτόν τον άξονα, συλλογικά θα μπορούσαμε ίσως να βρούμε λύσεις. 

Γράφει ο ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ

fkaramitsos@yahoo.gr

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου