Αποχρώσεις

Στήνουν «φρούρια» για τους πρόσφυγες και εύχονται λύσεις

Off

Λίγοι θα συζητήσουν σήμερα με τον καφέ τους το πρωί την πρόταση που έκανε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για ένα νέο σύμφωνο για τη μετανάστευση και το άσυλο. Κι αυτό γιατί δεν έχει κάτι νέο, αντίθετα επιβεβαιώνει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί de facto την τελευταία πενταετία. Ο πλούσιος Βορράς θα παρακολουθεί από θέση ασφάλειας τις εξελίξεις και θα χρηματοδοτεί ενίοτε τη διατήρηση της απόστασης από το πρόβλημα, ο φτωχός Νότος που είναι και το σημείο υποδοχής θα σηκώνει το βάρος χρηματοδοτούμενος για κρατάει ασφαλή τα σύνορα και την Ευρώπη ένα «φρούριο». Και κάπου ανάμεσα και μία ομάδα κρατών- οι λεγόμενες χώρες του Βίζνεγκραντ, που δεν θέλει τίποτα και κανέναν και λειτουργεί αντιευρωπαϊκά προτάσσοντας το επιχείρημα της κλειστής Ευρώπης το οποίο φαίνεται ότι κερδίζει όλο και μεγαλύτερη ιδεολογική επιρροή και στις ισχυρές χώρες.

 

Μπορεί η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, να δήλωσε πως: «Προτείνουμε μια ευρωπαϊκή λύση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην ικανότητά μας να διαχειριστούμε τη μετανάστευση ως Ένωση», όμως στο διά ταύτα τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Κι αυτό γιατί δεν υποχρεώνονται τα κράτη μέλη να υποδεχτούν τους πρόσφυγες με ένα αναλογικό ποσοστό ανάλογα δηλαδή με τις δυνατότητές τους. Εθελοντικά θα αποφασίζουν πώς θα εκφράζουν την αλληλεγγύη τους και θα ενισχύουν τις χώρες υποδοχής με ένα ποσό ανά πρόσφυγα.

 

Θα μπορούσαμε ίσως να αφήσουμε ανοιχτές κάποιες υποθέσεις για το μέλλον, όταν μερικές πρόνοιες του νέου συμφώνου ίσως γίνονταν και κοινές υποχρεώσεις, αλλά μάλλον είναι αφελής αυτή η σκέψη. Η ηγεσία της Ευρώπης δεν θέλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του προσφυγικού, πιστεύοντας ίσως ότι δεν την αφορά, ότι είναι μία έκτακτη κατάσταση στα τείχη της, που απειλεί την ευημερία των κατοίκων της και πρέπει να την κρατήσει μακριά. Και μόνο όμως αν σκεφτεί κάποιος την κατάσταση με την Τουρκία που εμπλέκει τους περιφερειακούς πολέμους όπως στη Συρία με τα οικονομικά συμφέροντα στη Μεσόγεια και τους πρόσφυγες καταλαβαίνει και τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει πολλά πράγματα. Θα μείνει με τα κέντρα υποδοχής, με επιλογή και της ίδιας πια ότι «θα λυθεί το πρόβλημα» και με την ευχή- πού ξέρεις μπορεί και να αλλάξουν τα πράγματα- ότι κάποτε θα μειωθούν οι ροές και ίσως αποφασίσουν οι πρόσφυγες να επιστρέψουν πίσω. Με τα ευχολόγια όμως καμία πολιτική δεν ευδοκίμησε. 

 

Μία άλλη κουλτούρα για τα ζώα

 

Και τι άλλο μπορεί να γίνει για τα αδέσποτα πέρα από τα Καταφύγια και τις στειρώσεις μας επισημαίνει αναγνώστης, μετά το σχόλιο για την ανάγκη πολλαπλών πολιτικών διαχείρισης. Και εννοεί κυρίως ότι έτσι κι αλλιώς είμαστε πολύ πίσω από τις βασικές πολιτικές όπως οι στειρώσεις.

 

Και η αλήθεια είναι ότι αν σου λείπουν τα βασικά, πώς να πας στα επόμενα. Γιατί, μιλάμε για πολιτικές διαχείρισης που εμφανίζονται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά εκεί δεν υπάρχουν αδέσποτα κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους.

Η κατάσταση είναι τόσο ακραία στην Ελλάδα που απλώς δεν την αναγνωρίζουμε- όπως κάνουμε άλλωστε σε κάθε πρόβλημα.

 

Αδέσποτο είναι ένα ζώο που δεν έχει σπίτι για κάποιο διάστημα με ευθύνη του ιδιοκτήτη του και όχι ένα ζώο που θα μείνει επί χρόνια στους δρόμους και θα οδηγείται στα άκρα βιώνοντας το πιο αφιλόξενο περιβάλλον που θα μπορούσε να βρει. 

Έτσι όμως όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση μοιάζει να μην έχει λύση. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα ζώα σε κλειστά χωράφια, αλλά δεν είναι δυνατόν και να μην μπορούμε να ελέγξουμε ένα σύστημα ταυτοποίησης το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι υποχρεωτικό. Αυτό σημαίνει απλώς ότι δεν υπάρχει κράτος.

 

Αν συνεπώς όντως δεν λύσουμε τα βασικά, δεν θα δουλέψουν και τα επόμενα μέτρα. Όμως αν δεν κάνουμε και κάτι, δεν θα μειωθεί το πρόβλημα. Είναι το τέλειο αδιέξοδο. Που στηρίζεται τελικά στην πεποίθηση πολλών Ελλήνων ότι τα ζώα δεν είναι και τόσο σημαντικά. Κι ίσως εκεί  να είναι και η ρίζα του προβλήματος. Χρειαζόμαστε μία άλλη κουλτούρα σεβασμός των ζώων, μία άλλη αντίληψη στην έννοια της συμβίωσης. 

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου