Αποχρώσεις

Η προοπτική της Χάγης και η συνεργασία Ελλάδας – Αλβανίας

Off

Η συμφωνία Ελλάδας και Αλβανίας να οδηγήσουν στη Χάγη το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών, είναι μία εξέλιξη που σαφώς μεταβάλλει τη γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή μας και στέλνει ευρύτερα μηνύματα σε μία περίοδο που τα γεωπολιτικά ζητήματα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα.

Η παραπομπή στη Χάγη, όταν και αν γίνει, σημαίνει συμφωνία. Γιατί αναγκαστικά η απόφαση θα πρέπει να γίνει δεκτή και από τις δύο πλευρές.

 

Και είναι μία συμφωνία μεταξύ κρατών που έχουν ανοιχτά προβλήματα ήδη από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προβλήματα που άπτονται του περίφημη «εμπολέμου» και των σχέσεων καλής γειτονίας, τα οποία και σαφώς θα επηρεαστούν από μία συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες. 

Μία απόφαση από τη Χάγη επιπλέον, στέλνει το μήνυμα ότι υπάρχει και διάθεση, αλλά και διπλωματική οδός που μπορεί να ακολουθηθεί και στις περιπτώσεις διαφορών με άλλες χώρες, έχοντας το βλέμμα μας ανατολικότερα προφανώς.

 

Το κυριότερο είναι ότι η Ελλάδα και η Αλβανία δείχνουν σε αυτή τη φάση ότι έχουν ως προτεραιότητα τη συνεργασία και τη συμφωνία. Ότι μπορούν να επιλύσουν από κοινού τα προβλήματά τους, αποδεχόμενες και το ευρύτερο πλαίσιο που θέτει η προοπτική ένταξης της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για κινήσεις δύο συμμάχων που θέλουν να αυξήσουν το επίπεδο συνεργασίας τους ως σύμμαχοι.

 

Τέλος, η επίτευξη μίας τέτοιας συμφωνίας, θα επιβεβαιώσει ακριβώς αυτό το αυτονόητο ίσως για πολλούς, αλλά όχι για όλους και από τις δύο πλευρές, ότι Ελλάδα και Αλβανία πορεύονται στο δρόμο της ειρήνης, του Διεθνούς Δικαίου και της συνεργασίας. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1989, έχει αποδειχθεί ότι είναι ο καλύτερος δρόμος για τα Βαλκάνια και όλον τον κόσμο. 

 

 

Βραδιές ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ

Τα τελευταία βράδια με έχει συγκρατήσει μπροστά στην  τηλεόραση η ΕΡΤ και ειδικά ένα μπαράζ από ντοκιμαντέρ που δείχνει. Τηλεόραση βλέπω μόνο τα βράδια και το τελευταίο διάστημα μόνο σειρές και ειδικά σειρές πολλών επεισοδίων κατά την καραντίνα και μετά. Και προσπαθώ να την κλείσω για διάβασμα αλλιώς δεν θα ανοίξουμε βιβλίο ποτέ όπως πάνε τα πράγματα. Γιατί έχει κατακλυστεί και ο ελεύθερος χρόνος μας πια με έγνοιες, άγχη και πολλές μικρές δουλειές και σε τέτοιο κλίμα ούτε διάβασμα ούτε ταινίες χωράνε εύκολα.

 

Ήρθε όμως ένα κύμα που μου έδειξε ότι υπάρχουν επιλογές. Πρώτα ήταν το «Βλέμμα του Όρσον Γουέλς» του Μαρκ Κάζινς, τον οποίο παρακολουθώ από τη μνημειώδη σειρά την Οδύσσεια του Κινηματογράφου που έχει δείξει αρκετές φορές επίσης η ΕΡΤ. Τρομερή προσέγγιση στον Όρσον Γουέλς-, που κάποτε, τέλη του ’60 είχε έρθει και στα Γιάννενα σε μία ταινία στην αρχαία Δωδώνη. Προσεγγίζει τον σκηνοθέτη μέσα από τις ζωγραφιές και τα σκίτσα που έκανε από μικρός και αποδεικνύεται ότι είχε καλλιτεχνικό σχέδιο και όραμα από 15 χρονών αυτός ο τρομερός σκηνοθέτης και το έβγαλε όλο στις ταινίες του.

 

Μετά, μία πιο μικρή ιστορία, το «Στάνλεϊ… όπως Κιούμπρικ», ιταλικό, με την ιστορία του προσωπικού οδηγού του Στάνλεϊ Κιούμπρικ Εμίλιο Ντ’ Aλεσσάντρο, που είχε πρόσβαση στα πάντα γύρω από αυτόν τον επίσης μεγάλο σκηνοθέτη για τον οποίο λίγα ξέρουμε για τον κόσμο που του έδινε έμπνευση. 

Και μετά προχτές το ελληνικό «Νίκος Καρούζος – Ο δρόμος για το έαρ» του Γιάννη Καρπούζη για τον μεγάλο μας ποιητή, που με συνέδεσε και με την νεανική μου ηλικία όταν διάβαζα ανύποπτος τα περί της Κροστάνδης του και άρχισα να βλέπω και αλλιώς τον κόσμο.

Δείτε τα ανεπιφύλακτα στην ΕΡΤflix και περιμένω τα επόμενα. 

Powerd By  

Εκδοτης & Διευθυντης:
Φωτεινή Τζέκα - Παπαγεωργίου